LynX anno 02 :: Folk 'n Roll

"Vlaanderen boven" was het devies van de organisatoren bij het samenstellen van de tweede editie van het LynX-fusionfestival. Verschillende optredens bewezen hun gelijk. Een magere publieksopkomst zorgt echter voor weinig hoop op een volgende uitgave.

Op poten gezet door het folkfestival Dranouter en gesteund door de culturele centra van Leuven en Roeselare wil LynX meer zijn dan zomaar een receptief festival. Het concept stond er ook dit jaar nog steeds: stel verschillende artiesten aan elkaar voor, sluit ze op in het repetitiehok en geniet vervolgens van de kruisbestuiving die het resultaat is. Het is een gewaagde gok, zoals de publieksopkomst bewees, maar — het cliché blijkt eens te meer maar al te waar — de afwezigen hadden ongelijk.

Net als vorig jaar werd de aftrap gegeven door een groep die niet meer dan een smaakmaker was. De soms naar Afro Celt Soundsystem zwemende muziek van het Britse Horse lokte maar lauwe reacties uit en dat was niet meer dan terecht. Hoe ze op het festival terechtkwamen? Tussen het verkopen van enkele cd’s in ("Euh, hoeveel kost een cd hier in België?") vertelt frontman en doedelzakspeler Paul James ons het verhaal.

"Ik zond een cd naar Geert van het folkfestival in Dranouter. Het festival is vrij bekend in Engeland en zo kwam het idee in mij op. Blijkbaar hielden ze van de cd want ze nodigden ons uit om hier te komen spelen. And so we did. Hoe groot de folkscene nog is in Engeland? Dat weet ik eigenlijk niet. Ik ben ooit wel folkmuziek beginnen spelen, maar heb nooit echt in dat milieu opgetreden. Er is wel iets gaande: vijf à tien jaar geleden was het een beetje zielig, nu komt er gelukkig nieuw bloed aan de oppervlakte."

Een boeiender optreden die eerste dag was dat van Pieter-Jan De Smet met Djamel. Gezeten in een knusse halve cirkel aan de rand van het podium werden zij bijgestaan door een percussioniste en mondharmonicaspeler Steven Debruyne (ex-El Fish). Hoewel er in het optreden bij momenten weinig samenwerking te bespeuren was — beide heren begeleiden elkaar op eigen nummers — troffen enkele nummers wel raak. De van Walter De Buck geleende opener "Ik zou zo gère willen leven" was een krachtige beginselverklaring en ook bij "My Block", van De Smets nieuwste worp Light Sleeper, zorgde de samenwerking voor wonderen.

"Op twee repetities kun je natuurlijk geen wonderen verrichten", geeft De Smet toe, "maar de set zat toch vrij goed in elkaar: aangezien we beiden Gentenaren zijn, begonnen we met dat liedje van Walter Debuck als statement. Djamel heeft dat gedeeltelijk in het Arabisch vertaald, waardoor je meteen die link krijgt op het moment dat hij het van mijn Gents overneemt. Vanuit dat idee is de rest van de samenwerking gegroeid dan."

Geruchten deden de ronde dat Debruyne nodig was geweest om de vonk tussen de Gentse raï-zanger en De Smet te doen overspringen. De Smet heeft dat ook gelezen, maar weet absoluut niet waar die geruchten op gebaseerd zijn. "Ik zie niet in waar dat vandaan komt. De organisatoren hadden mij al in september gecontacteerd. Ze vroegen mij of ik een idee had om met iemand samen te werken, maar omdat ik het ondertussen razend druk had met mijn nieuwe plaat verloor ik het idee wat uit het oog. Eind januari belden ze mij terug met de vraag hoe het vlotte. Ik was dat natuurlijk rats vergeten en toen stelden ze Djamel voor. Laat ons maar proberen, dacht ik. Liever in ’t diepe springen en zwemmen dan thuis te verdrogen."