LynX 2001 :: Kippenvel Galicische stijl

Hoe meer muziek in Leuven, hoe beter. De organisatoren van het LynXfestival hebben dat duidelijk begrepen en afgelopen weekend werd de Stadsschouwburg dan ook herschapen tot een vreemdsoortige festivalwei. De eerste editie smaakte in elk geval naar meer.

Het is al weer drie jaar geleden dat Herman Schuermans eenzijdig besloot de navelstreng tussen Torhout en Werchter door te knippen. Vlaanderen is het dubbelfestivallen echter niet verleerd want Folk Dranouter sloeg dit jaar opnieuw een (winterse) brug tussen West-Vlaanderen en Vlaams-Brabant. Zowel het cultureel centrum van Leuven als De Spil uit Roeselare hebben een traditie wat betreft de promotie van rootsmuziek. In hen vond Folk Dranouter gewillige partners om LynX op poten te zetten. Centraal idee waren originele samenwerkingen: linken leggen waar je ze het minst vermoedt, onderliggende banden blootleggen. De affiche stond dan ook bol van genoeg "& friends" of "with guest" om hoge verwachtingen op te wekken. Wij waren benieuwd.

De eerste dag stond volledig in het teken van de echte folk met onder andere het Franse L’Attirail: rammelende en opwindende folkmuziek waar wij toch de zang in misten. Een geslaagde opwarmer waren ze echter wel voor de commedia dell’ arte van Carlos Nuñez. De vinnige Spanjaard had met zijn smetteloos witte pak duidelijk voor de theatrale aanpak gekozen. Misschien wel gepast in de pluchen bonbonnière die de Leuvense Stadsschouwburg toch is. Bezwerend bespeelde de man zijn fluiten van allerlei maten en soorten, tot zijn befaamde doedelzak toe.

Hoogtepunt in zijn optreden was ongetwijfeld de verschijning van de zes meisjes van het Belgisch-Gallicische Ialma. Zichzelf begeleidend op tamboerijn zongen zij in de aloude Gallicische stijl. Kippenvel alom en een goed gesprek drong zich op met als openingsvraag: "Waar komen jullie vandaan?" Marisol voert het woord: "Ialma stamt uit het Brusselse Centro Galleo, ook wel La Tentation genaamd, in de Lakensestraat. Daar is al jaren een traditionele dansgroep die ons op een bepaald moment vroeg hen met zang te begeleiden. Zo zijn we ons aan het publiek beginnen tonen waarop ons gevraagd werd of we niet gewoon konden alleen konden."

Hoe ze zelf hun succes verklaren? "In traditionele zang zitten veel verwantschappen met andere volken. Iedereen vind er wel iets in terug dat hij herkent. Het is de traditie van de pure zang. En," gaat Marisol verder, "Carlos Nuñez kennen we al van in onze kindertijd. Hij heeft ons steeds aangemoedigd een groep te worden."

Volgend jaar toeren ze ook met Kadril. Tijd om Vlaanderen te veroveren? Weerom Marisol: "De mensen van Kadril zijn ook al lang vrienden. Er bestaat een project om toenadering te stimuleren tussen Vlaanderen en Gallicië: Paloma Negra heet het. Die band stamt uit de jaren 1500: een Vlaming heeft toen een taverne geopend in Santiago de Compostella waar alle Vlaamse pelgrims terechtkwamen. Zo is een lang verhaal ontstaan van ontmoetingen tussen Vlaanderen en Gallicië."

Vergelijkingen met Laïs dringen zich op. Ook zij zijn indertijd door Kadril groot gemaakt. En inderdaad: "We kennen heel de Belgische folkwereld. De referentie is natuurlijk Gooik. De stages zijn daar de essentie van de folkwereld. En ja er is een vriendschap met Laïs," zo geeft ze toe. "We hebben hen zelfs tamboerijnles gegeven."