Maxïmo Park, 1 april 2009, Trix

Zo’n goeie maand voor de release van hun nieuwe album Quicken The Heart kwam Maxïmo Park de nieuwe songs al even voorstellen in een uitverkochte Trix: even warmlopen voor de festivals straks, en zonder al te veel druk opnieuw kennis maken met de fans. Dat lukte wel met de hitjes van de oude albums, maar bij het nieuwere werk was het al eens hit or miss.

Dat nieuwe album staat dan ook een zware taak te wachten. Voorganger Our Earthly Pleasures is één van de meest onderschatte popplaten van de laatste vijf jaar, en kent bijna geen zwak moment. Quite frankly, de lat is daarmee te hoog gelegd voor Quicken The Heart, dat in vergelijking wel wat tegenvalt. Live bleken enkele nieuwe nummers echter wel voor wat vuurwerk te kunnen zorgen.

Dat ligt in de eerste plaats aan zanger Paul Smith. Hij ziet er in zijn aartslelijk geruit kostuum uit als één van Monty Pythons upper class twits en gedraagt zich net zo zelfingenomen. Maar wie onvermoeibaar alle hoeken van het podium opzoekt en niet ophoudt het publiek bij de zaak te betrekken, kan zich al eens een fashion mistake of twee permitteren. Begrijpe wie kan: de man is in de ogen van veel aanwezige vrouwen zelfs een half sekssymbool.

Maar zijn enthousiasme werkt dus wel en geeft de nieuwe single "The Kids Are Sick Again" een punch die het nummer op plaat een beetje mist. Ook "Wraithlike", dat via hun site te downloaden was, verbleekt niet tussen ouder werk als een "Books From Boxes" (meegebruld, maar slordig gebracht) of "Going Missing". "In Another World (You’d Have Found Yourself By Now)" openbaart zich zelfs als een uitstekende singlekandidaat. Slechter vergaat het "Overland, West Of Suez", een rommeltje dat nooit song wil worden, net als "Tanned".

Met "Let’s Get Clinical" wordt de intentie van de band om met Quicken The Heart een meer dansbaar album te maken eindelijk zichtbaar. Over een kille, strakke groove, zingt Smith "I want to map your body out/inch by inch/north to south", maar het enige wat je kunt denken als deze man over seks zingt is "viezerik". Goed nummer wel, en live één van de uitschieters van de nieuwe songs.

Met ouder werk in de bissen wordt de kleine zaal uiteindelijk helemaal aan het feesten gezet. "Limasol" klinkt vurig en knetterend, "Our Velocity" raast voorbij zoals het hoort. Er lijkt zelfs wat beweging te komen in de behoorlijk statische band rond Smith en toetsenist Lukas Wooller doet overtuigend hard zijn best om ook zijn deel van de aandacht te krijgen.

Maar met een flink uurtje zit de showcase er op. Neen, Maxïmo Park gaat straks niet zijn sterkste album uitbrengen, maar live kan de groep nog altijd voor vuurwerk zorgen. Met wat trimmen en streng selecteren kan de setlist uitgebreid worden met een viertal knallers van nummers. Dat zou moeten volstaan om op de festivals opnieuw flink wat potten te breken. Herman, Carlo, Chokri: we zijn vragende partij.