25th Hour

Spike Lee's nieuwste prent, 25th Hour, opent sereen met spookachtige beelden van Ground Zero en twee scherpe laserstralen die de Twin Towers nabootsen; het verwoeste New York. Het schept een vreemde beklemmende sfeer die doorheen de hele film als een ijzige wind zal blijven rondhangen.

25th Hour is nochtans geen sentimenteel eerbetoon aan de New York, die stad dient enkel als decor. Centraal staat Monty Brogan (Edward Norton), een drugsdealer die na een huiszoeking van de DEA (Drugs Enforcement Administration) wordt veroordeeld tot zeven jaar celstraf. Spike Lee focust op zijn laatste uren als een vrij man: wat doet Monty tijdens deze laatste uren, wat gaat er door zijn hoofd en vooral: wie heeft hem erin geluisd?

Monty gaat voor een laatste keer uit eten met zijn vader (Brian Cox) en spreekt af met twee oude vrienden, Jacob (Phillip Seymour Hoffman) en Frank (Barry Pepper) om nog één keer de bloemetjes buiten te zetten in één of andere hippe club in New York, waar dreunende muziek afwisselend links en rechts door je trommelvlies wordt gestuwd. Monty’s knappe vriendin, Naturelle (Rosario Dawson), is ook van de partij, maar zou zij Monty verraden hebben? Het wordt voor elk van hen een heel vreemde avond vol vragen en twijfels.

Eén van de sterkste momenten in de film is ongetwijfeld de briljant opgebouwde spiegelscène waarin Monty zijn hele familie, alle rassen, heel New York, de Taliban — Osama bij inbegrepen — en tot slot zichzelf een welgemeende fuck you toewenst. Een gedreven scheldpartij waarin Edward Norton’s kwaliteiten als acteur terecht in de verf worden gezet en de stempel van Spike Lee zichtbaar wordt. Absoluut het hoogtepunt van de hele film.

Er heerst in 25th Hour een soort vreedzame rouwsfeer die nog versterkt wordt door de kille New Yorkse achtergrond. Iedereen — de vader, de vrienden, de junkies, collega’s, de geliefde — neemt op zijn of haar manier afscheid van Monty en daar draait het in deze film in de eerste plaats om. Drugs, dealen of criminaliteit zijn slechts details, ze kleuren het verhaal hier en daar in. Op geen enkel moment heeft Monty spijt dat hij dealde en de film zal nooit een uitgesproken oordeel vellen over Monty of zijn beroep. Monty wordt zelf zo sympathiek voorgesteld dat je als kijker eigenlijk medelijden krijgt met deze drugsdealer. Meer nog, je vergeet na een tijdje gewoon dat hij een drugsdealer is. En dat zijn we niet gewoon.

25th Hour heeft zijn goede momenten, maar sleept soms wat te lang aan. De scène in de club had bijvoorbeeld gerust wat ingekort mogen worden. Maar de razende woordenstroom van een indrukwekkende Edward Norton maakt heel veel goed, alleen daarom zou u de film gezien moeten hebben.