About A Boy

Romantische zomerkomedie met Hugh Grant gemeld! U weet, na de voorbije jaren, wat u dus te wachten staat: met uw partner (of, volgens de trend, met uw vrienden-vrijgezellen) zal u zich begeven naar de cinema in uw buurt. Waarschijnlijk mompelt u nog even cinefiel dat Hugh Grant eigenlijk altijd hetzelfde personage speelt, maar dan doven de lichten en amuseert u zich precies negentig minuten lang. Niet?

Regisserende broederparen, ze zijn niet dun gezaaid en meestal zijn ze nog goed ook. Ter illustratie mijmeren we even weg bij de namen van de Coen brothers (Blood Simple, The Man Who Wasn’t There), de Wachowski’s (The Matrix), onze Belgische Dardennes (Rosetta) niet te vergeten… Ook About a Boy is door een broederduo geregisseerd, zij het één met een twijfelachtiger palmares: de Weitzen tekenden al voor gladde popcornfilms zoals American Pie, Down to Earth en The Nutty Professor.

Het spreekt dus voor zich dat bij de promotie van deze film vooral werd gefocust op het Britse productiehuis New Line Cinema, dat kon uitpakken met haar vorige zomerhits Four Weddings and a Funeral, Notting Hill en Bridget Jones’ Diary. Alledrie bevatten ze een even nauwkeurig op maat geknipte Hugh Grant, dus erg vreemd is het niet dat de Oxford Man ook opdraaft in About A Boy. De inspiratie voor de film werd trouwens gevonden in de gelijknamige bestseller van Nick Hornby, wel eens beschouwd als de mannelijke tegenhanger van Bridget Jones’ Diary.

Dat About a Boy dus feilloos geproducet is, mag nauwelijks verbazing opwekken. De acties vinden tevens plaats op de juiste muziek, Grants haartooi en klederdracht heeft hippe vormen aangenomen, alles ook dik in orde met de marketing en de erg coole website (www.about-a-boy.com). Maar de film zelf lijkt helemaal nergens op. Versneden in sketches, muziekclips, melige romantische intermezzo’s en de verplichte ren-om-alles-precies-op-tijd-te-redden-scène op het einde (een doorslagje van de amusante renscène in Notting Hill), is deze film niet alleen ongeïnspireerd wat de vorm aangaat, maar ook de invulling ervan is niet wat we ervan verwacht hadden. De in Bridget Jones’ Diary bijzonder geslaagde off-screen voice, is hier helemaal niet geestig. De finale wordt nauwelijks aangekondigd en mist elke bombast die een dergelijke afloop vereist. Er is bovendien zoveel sfeer en inhoud geknipt uit de roman (op onze redactie reeds een standaardwerk), dat we ons niet kunnen voorstellen dat de broertjes Weitz méér wilden bereiden dan een snelle, lichte snack.

Het Amerikaanse duo mag het dan misschien heel grappig vinden dat Grants personage, een rijke knapperd die teert op de royalties van een kersthit die zijn vader geschreven heeft, een zuurverdiend blauwtje oploopt en warempel even zijn levenswijze in vraag stelt na zijn kennismaking met een enerverend joch. Ach, ze hoeven niet eens veel dieper te gaan, wat ons betreft. Dat de heerlijk donkere toon ontbreekt, die als smog doorheen de roman sluimert, tot daar aan toe. Maar de film mist bovendien onvergeeflijk zijn enige doel: ons even aan het lachen brengen met het lot van een egoïstische luilak. Zonde van het materiaal.