Pieter-Jan De Smet :: ''Liever het water in dan verdrogen''

Vijf jaar en een breuk met zijn platenfirma kostte het Pieter-Jan De Smet om er terug te staan. Teruggekomen als groep is hij vastbesloten te blijven. Als het moet als kleine ondernemer met zijn eigen Beuzak-label. "Ik wil veel optreden, elke avond als het kan."

Als vanouds zit Pieter-Jan De Smet snel op zijn praatstoel. Het systeem van de platenfirma’s maakt hem nog steeds kregelig en hij schuwt de grote woorden niet. "Platenfirma’s zijn bloedzuigers," zei hij ooit en daar neemt hij geen woord van terug, dus: "Shut up, Marcel Heymans." Aanleiding voor het gesprek was echter zijn samenwerking met de Gentse raïzanger Djamel op het LynX-festival. We lazen dat het niet gemakkelijk was om tot een gemeenschappelijke invalshoek te komen en dat het uiteindelijk mondharmonicaspeler Steven De Bruyne (ex-El Fish, mvs) was die de vonk in de lucht kreeg.

De Smet heeft het ook gelezen, maar weet absoluut niet waar het vandaan komt. "Het idee om samen met Djamel iets te doen is er pas begin februari gekomen. We kenden elkaar voordien niet. Vandaag is de vierde keer dat we elkaar zagen: de eerste keer was om af te spreken, dan twee repetities en nu het optreden. Hoe dat verhaal er is gekomen, is mij dus een raadsel."

"De organisatoren hadden mij al in september gecontacteerd. Ze vroegen mij of ik een idee had om met iemand samen te werken. Ik had er wel een aantal, maar die zijn niet doorgegaan omdat ik het ondertussen razend druk had met mijn nieuwe plaat en het idee verdween wat uit mijn hoofd. Eind januari belden ze mij terug met de vraag hoe het vlotte. Ik was dat natuurlijk rats vergeten. Toen stelden ze Djamel voor. ‘Laat ons maar proberen,’ dacht ik. Liever in het diepe springen en zwemmen dan thuis te verdrogen."

"Hoe Steven er dan bij betrokken raakte? Het oorspronkelijke idee was om er een percussionist bij te halen. Djamel heeft een erg goede percussionist en die zou als een soort link werken door zowel op de nummers van Djamel als op die van mij te spelen. Het gesprek ging verder en Stevens naam viel. Dat was een goed idee want Steven is iemand die open staat voor eender welk avontuur. Aangezien ik hem goed ken, was een telefoontje rap gebeurd. Vier dagen later zaten we in het repetiehok."

"Natuurlijk kun je op twee repetities geen wonderen verrichten, maar ik vond onze set toch vrij goed werken. We openden met een statement: aangezien we beiden Gentenaren zijn, begonnen we met "Ik zou zo gère willen leven", een liedje van Walter Debuck. Djamel heeft dat voor een stuk in het Arabisch vertaald. Waardoor je meteen die link krijgt, op het moment dat hij het van mijn Gents overneemt. Dat was een van de eerste ideeën; van daar uit zijn we gestart."

"Die intieme sfeer op het podium was ook de bedoeling: allemaal bij elkaar op een stoeltje in een halve cirkel. Het moest vooral onpretentieus overkomen. We hadden niet de bedoeling even te tonen hoe de multiculturele samenwerking er moet uit zien. Laat ons gewoon samen muziek maken, meer niet."

"Wat mijn wilde plannen vooraf dan waren? Op één idee was ik heel erg gebrand omdat ik mij nogal zwaar spiegelde aan wat An Pierlé vorig jaar met John Cale heeft gedaan. Vroeger had ik een nogal goeie band met Mariah McKee. Ik heb haar ooit leren kennen en we zijn blijven corresponderen, ik zocht haar op als ze in België was, deed voorprogramma’s van haar… De laatste keer dat ik haar zag, was op Dranouter vijf jaar geleden. Een heel toffe avond, maar sindsdien heb ik niets meer van haar gehoord. Ik heb haar nog mijn platen opgestuurd, maar geen reactie gekregen. Geen idee wat er ondertussen met haar gebeurd is."