Die mooie jaren negentig: een ode aan het decennium van het one hit wonder

Bij goddeau zoeken we naar platen die de eeuwigheid kunnen doorstaan, dat is waar. Maar we zijn niet van hout: ook wij zijn suckers voor one hit wonders: die korte flitsen van creativiteit die een voor de rest soms verschrikkelijke groep plots laat optekenen. Daarom lijsten we ze voor u op: de twintig mooiste vergeten hits van de jaren negentig. Van achter naar voor: goddeau’s collectief we love the nineties.

Waarom de jaren negentig? Daarom. Omdat de meesten van ons toen jong waren. Omdat geen enkel decennium zoveel onvergetelijke one hit wonders heeft gespuid als de jaren tussen 1990 en 1999. Omdat ze in de eighties de edele kunst van het one hit wonder nog niet helemaal beheersten: ze bestonden, maar ze waren van bedenkelijk allooi. Of zet u "Jeanny" ooit in volle ernst op? Neen, dan de jaren negentig: een reservaat van goeie smaak was het, waarvan zelfs de eendagsvliegen onverslijtbaar blijken te zijn. Kent u deze nog?

Disclaimer: het bleek vrij onmogelijk om van elk nummer de officiële clip op youtube te vinden. Soms was het dus behelpen met liveversies of zelfgemaakte filmpjes en een enkele keer konden we u niets aanbieden. Jammer, maar we houden het liever zo dan te gaan sjoemelen met de uitslag van onze top.

20. Coolio :: Gangsta’s Paradise

Met Gangsta’s Paradise, een herwerking van Stevie Wonders Pastime Paradise nota bene, blies Coolio in 1995 volle filmzalen van hun sokken, toen de song de Michelle Pfeiffer-hit Dangerous Minds aftrapte. De film was maar zozo, net als het vervolg van Coolio’s carrière, maar de niet aflatende rapsong kerfde al snel een eigen plekje in de rapwereld. Gangsta’s Paradise is een deprimerend maar treffend portret van de zwarte hood en de onmacht om eraan te ontsnappen. Check ook de cover van Weird Al Jankovic: Amish Paradise!(md)

19. Claw Boys Claw :: Rosie

Met de gruwelen Krezip en Anouk in het achterhoofd vergeten we het maar al te vaak, maar soms hebben die Hollanders het toch wel juist. Neem nu dit nummer van Claw Boys Claw. De band bestond in het gezegende jaar 1992 al een flinke twaalf jaar, maar toen pas klopte alles plots als een bus. Dat heerlijk hypnotiserende gitaarlijntje van John Cameron, die diepe, diepe baslijn van Geert de Groot en de geweldige bromstem van Peter te Bos, het klinkt tijdloos zoals alleen de beste nummers dat doen. (mvs)

18. Whale :: Hobo Humpin’ Slobo Babe

Ach, wie herinnert er zich de clip niet met de lolita from hell met beugel? Met duidelijk zichtbare en veel te grote onderbroek? Die met een grote lolly tegen de in aluminium onderbroeken gestoken billen van mannen sloeg? En hun oksels likt? En gewurgd, dat werd er ook a volonté. Nee, in haar bed wilden wij al bij al toch niet belanden. (Alhoewel...) Maar ja, seks, daar draaide het om bij Whale, een bandje rond de Zweedse tv-presentatrice Cia Berg (aka Cia Soro, mooie vrouw trouwens tegenwoordig) en de comedian Henrik Schyfert. Hun bekendste plaat We Care, een hoererij van genres, klopte voor de rest geen deuk in een pakje boter, maar seks genoeg met titels als "Young, Dumb N’ Full Of Cum", "Pay For Me" en "I’ll Do Ya". Tricky had wel een handje geholpen (een beetje dubieus bij Whale, maar kom) en de band was het voorspel van Blur op diens Amerikaanse tournee. In 1998 verscheen nog All Disco Dance Must End In Broken Bones, maar dan was de grap al lang uitverteld. (pn)

17. White Town :: Your Woman

Torenhoge herkenbaarheid troef bij dit nummer, maar op de uitvoerder durft de occasionele muziekquizzer wel eens een paar tanden stuk bijten. White Town is het eenmansproject van de in India geboren ex-marxist Jyoti Prakash Mishra die na zijn hit EMI verliet en het sindsdien met heel wat minder aandacht moet doen. Dat trompetje, het handelsmerk van "Your Woman", is trouwens een sample van Bing Crosby’s "My Woman", een dinosaurus van een song uit 1932. (jp)

16. Liquido :: Narcotic

Liquido bestaat niet meer. De vier Duitsers zijn er enkele maanden geleden mee gestopt. Dat was geen groot verlies voor de rockmuziek. Liquido grossierde immers in kunstmatige standaardrock, zielloze halfhitjes —"My Ordinary Life", "Play Some Rock"— incluis. Behalve die ene keer. Alles zat plots juist. Zware gitaren, hamerende synth en een meedeinende baslijn. "Narcotic" was onweerstaanbaar hitparadevoer met meerwaarde. Liquido veroverde er de wereld mee. Honderdduizenden fans die allemaal staan te wachten op die ene hit. Alleen maar die ene hit, keer op keer. Ooit speelde de band "Narcotic" in een uitgeklede versie, enkel keyboard en stem. Er brak haast een volksopstand uit. (sco)