Die mooie jaren negentig: een ode aan het decennium van het one hit wonder

5. The Sands :: April & June

Eén van de mooiste pianolijntjes uit de Belgische popgeschiedenis, het mooiste basbreakje, en overall: een klassieker die op de stenen tafelen van de Belgische rock gebeiteld staat. "April & June" was het absolute moment de gloire van The Sands, de groep rond Guy Van Nueten (u kent hem nog van zijn cd met Tom Barman). Toch als het op airplay aankwam, want door strubbelingen met hun platenfirma haalde de single de winkels niet. Rijk zijn ze dus niet geworden van dit prachtig stukje breekbaarheid, onsterfelijk wel. Wereldnummer. (mvs)

4. Magnapop :: Lay It Down

Samen met "Cannonball" van The Breeders de ultieme dansvloerkraker op elke schoolfuif in 1994. Die jakkerende gitaar moest nog maar zijn eerste seconden laten horen, of de luchtgitaar was al bovengehaald. Nog steeds blijft dat houthakkersritme, die baslijn, maar vooral die heerlijke, onverstoorbare zang van Linda Hopper onweerstaanbaar. Opgeteld was het drie minuten achttien seconden onversneden adrenaline van een prettige soort, waar de band nog jaren op kon teren. Tijd dat er opnieuw zulke fuiven zijn! (mvs)

3. Nada Surf :: Popular

Nog maar eens een voorbeeld van een goeie band, die jaren moet vechten om onder hun grootste hit uit te komen. "Popular" was Nada Surfs eerste single voor een major label. Een relatief eenvoudige song, die vooral opvalt door de strofes, waarin op monotone wijze tips om populair te zijn worden gedebiteerd. De groep vond ze in een boekje uit de jaren ’60 voor tienermeisjes, en besloot er een sarcastische song van te brouwen, die hen een wereldwijde (radio)hit opleverde. Maar — oh ironie — door het gebrek aan een song met evenveel hitwaarde op hun tweede album, besloot hun platenlabel hen te laten vallen. Sindsdien bracht Nada Surf echter nog vier erg te smaken albums uit op kleinere labels, maar dus zonder megaradiohits als "Popular". (mvm)

2. Brad :: The Day Brings

Ongetwijfeld één van de mooiste ballads van de 90’s, van het project rond Shawn Smith (Pigeonhead) en Stone Gossard (Pearl Jam). "The Day Brings" is een soulvolle tegeldraaier die een sierlijke update geeft van softe 70’s rock, met een eenvoudige pianomelodie die al blijft hangen na een paar seconden. Het is echter de stem van Smith, gelooid én fluweelzacht, die ervoor zorgt dat de vrij doordeweekse tekst tot een hoger niveau getild wordt. Bonus: de in beknoptheid uitblinkende gitaarsolo van gastmuzikant Mike McCready.(gp)

Natuurlijk! Vanzelfsprekend! Het ultieme one hit wonder op één: Babylon Zoo kwam in 1995 uit het niets met dat bizarre "Spaceman". Eigenlijk was het gewoon een ordinair grungy glamrockafleggertje, maar dankzij dat versneld outer-spacestukje en een jeansbroekenreclame heeft het zich voorgoed in het collectieve geheugen van de jaren negentig gegrift. EMI slaagde erin de groep te laten tekenen voor zeven (7!) albums, waarvan het eerste natuurlijk al genadeloos flopte. Neen, vergeten zullen we hem niet, deze pompeuze hit van Jas Mann, al heeft de man zijn lange zilvergrijze rok ondertussen al lang aan de wilgen gehangen om ontwikkelingswerker in India te worden. (mvs)