Bowling for Columbine

Hoe komt het dat er in Amerika zoveel moorden worden gepleegd met vuurwapens? Was Amerika niet het ideale vrije land van ieders dromen? Is de American Dream een American Nightmare geworden? Wat is er misgelopen? Dat is wat regisseur Michael Moore zich ook afvraagt en probeert te achterhalen in zijn nieuwste filmdocumentaire Bowling For Columbine.

Dit jaar is er op het prestigieuze filmfestival van Cannes voor het eerst in 46 jaar weer een documentaire toegelaten in de officiële competitie. De film in kwestie was Moore’s Bowling For Columbine, die bovendien zelfs met de prijs van de jury ging lopen. Gewapend met camera en microfoon trekt Michael Moore doorheen de Verenigde Staten op zoek naar een verklaring voor het stijgende aantal geweldplegingen met vuurwapens en het groeiende onveiligheidsgevoel van de Amerikanen.

In Littleton bezoekt hij slachtoffers van de ‘trenchcoat massacre’ in de Columbine Highschool in 1999, vrienden van de daders en de makers van de animatiereeks South Park. Maar ook wapenliefhebbers van de National Rifle Association, een vriend van de beruchte Timothy McVeigh, politieagenten, wapenfabrikanten, shockrocker Marilyn Manson, Charles Heston (acteur en wapenliefhebber), hun Canadese buren en de gewone man in de straat komen aan het woord.

De Amerikaanse wapenlobby is nu niet meteen het meest entertainende of vrolijke onderwerp, toch weet Moore het op een zeer ludieke en vooral cynische manier te brengen. Als kijker begrijp je zowel de ongelooflijke absurditeit als de schrijnende realiteit van de aangehaalde gebeurtenissen. Het kritische commentaar van Michael Moore, de geniale beeldmontage en de bij momenten hilarische uitspraken en harde beelden maken van deze film één van de meest aangrijpende en indrukwekkende films van het jaar.

Het enige wat op deze film valt aan te merken is dat hij misschien net iets te lang duurt. Een documentaire van twee uur lang kan voor sommigen misschien een beetje te veel van het goede zijn. De boodschap is na anderhalf uur al wel duidelijk genoeg voor de kijker. Toch doet Moore zijn uiterste best om je aandacht erbij te houden van het begin tot het einde. Vanaf het allereerste moment schudt hij je wakker en zorgt voor de ene verbazing of ergernis na de andere.

Deze briljante ‘documentaire’ film durft eindelijk eens luidop zeggen wat zovele mensen — zowel niet-Amerikanen als Amerikanen — al lang proberen duidelijk te maken: there is something rotten in the States! Zonder twijfel een absolute aanrader!