Sophia :: ''Ik heb al te veel pijn veroorzaakt''

"Ik tel af tot de dag dat ik niet meer over deze plaat moet praten," zegt spraakwaterval Robin Proper-Sheppard halfweg in het gesprek, "maar het is al gebeterd: in het begin was het so fucking painful, nu heb ik al wat meer afstand kunnen nemen. Van de plaat tenminste, niet van de relatie." Proper-Sheppard heeft er inderdaad een turbulente relatie op zitten, maar die mondde wél uit in het wederom doorbloed mooie There Are No Goodbyes. Hoe en waarom legt hij zelf ontzettend openhartig uit.

goddeau: Mag ik dit een romantische plaat noemen?
Robin Proper-Sheppard: "Ik praat al maanden over deze plaat, en jij bent nog maar de tweede die dat zegt. Ik had er nooit zo over gedacht! Het maakt me zelfs ergens wel trots. Weet je, ik vind dat er ontzettend veel liefde in deze plaat zit, zoals in het nummer "Something". Dat focuste aanvankelijk vooral op wat ik zo negatief vind over mijn persoonlijkheid. Astrid Williamson, mijn duetpartner, spreekt die negatieve dingen tegen. Het mooiste moment in dat nummer is wanneer ik zing "I’m a fuckup and a nightmare" en zij zegt: "No, you’re a dreamer, I can see the light there". Dat is echte liefde, dat is waarom mensen bij elkaar zijn."

goddeau: "I can see a light there" zou ergens toch over al je Sophiaplaten kunnen gaan, niet? Ze "deprimerend" noemen vind ik gemakkelijk. Zoals jij hier voor me zit ben je ook niet bepaald een depressief persoon.
RPS: "Ik ben gewoon een pessimistische optimist, of omgekeerd. In mijn leven is het niet zwart of wit. Het idee achter mijn muziek is dat er toch hoop is, anders zou ik mijn leven niet kunnen leven. Je ziet altijd donkerte en schaduwen in mijn muziek, maar zo ben ik heus niet de hele tijd. Ik zou zo niet kunnen bestaan. Kijk, enkele dagen geleden reisde ik van Hamburg naar Brussel, op mijn eentje, en ik voelde me opeens so fucking depressed. En ik weet niet waarom, het overkomt me gewoon; de ene gedachte volgt op de andere, en het is om zeep. Maar een uur later kan dat alweer beter zijn; ik heb zo’n manische persoonlijkheid, en dat heeft niets met manisch-depressief ofzo te maken."

goddeau: Deze plaat vind ik, meer nog dan de andere, toch iets ontzettend troostends hebben.
RPS: "Ik hoop het. De relatie waarover deze plaat gaat, heeft een extreem diepe invloed op me gehad. Ik heb me nog nooit zo gevoeld als de afgelopen jaren. Er was altijd wel hoop bij, maar ook enorme droefheid, zoals ik ze beiden zelden heb meegemaakt. Voor mij was het enorm belangrijk dat ik dat met deze plaat kon uitdrukken, vooral voor mensen die hetzelfde al hebben gevoeld of meegemaakt, zodat zij er inderdaad misschien troost in vinden. Dat was voor mij noodzakelijk om zo diep te gaan. Het was een zware plaat om te schrijven, en het is hard om naar te luisteren. Dit gaat niet de populairste plaat zijn, laat staan het meest verkopen, maar het zal voor velen wel de persoonlijkste Sophiaplaat zijn. Voor mij is dit een heel andere plaat dan mijn andere. Ja, dit is een typische Sophiaplaat, maar het leven en verhaal erachter zijn helemaal anders. Ik ben ondertussen een heel andere persoon geworden."

goddeau: Je stelt veel vragen op deze plaat.
RPS: "Ja. En er komen geen antwoorden. (stilte) Daarom vind ik dit zo’n hard, moeilijk album. De relatie waar deze plaat over gaat, woog tijdens het schrijven nog steeds zo hard, zo ingewikkeld op mijn leven. Ik ben een echte control freak, ik moet controle hebben over mijn leven, ook al gaat het zo op en neer. En ik voel me nog steeds so out of control … It’s so fucking ridiculous, man. Ik ben veertig jaar oud!"