Sophia :: ''Ik heb al te veel pijn veroorzaakt''

goddeau: Je raakt het zelf al aan: qua geluid is dit een typische Sophia-plaat. Ik was daar, na de vorige twee platen, aanvankelijk door verrast.
RPS: "Dat komt gewoon door ervaring. Ik begin nooit aan een plaat met een concreet idee van wat ik wil creëren, het is een proces dat wordt beïnvloed door alles wat er ondertussen gebeurt, vooral in mijn leven. Toen ik deze plaat startte, was deze relatie al helemaal anders dan wat ik tot dan al had meegemaakt, zodat ik zelf helemaal geen idee had dat deze plaat zo zou gaan klinken. Oorspronkelijk wou ik deze plaat beginnen met wat nu het laatste nummer is, "Portugal". Ik had nooit gedacht dat het ermee zou eindigen. Dat is die dynamiek. Platen maken, vooral deze plaat, is voor mij nooit tien songs schrijven, opnemen en klaar. Ik gooi altijd zoveel muziek weg. Het gebeurt vaak dat een nummer dat ik schreef voor mij niets meer betekent op het moment dat ik het wil opnemen."

goddeau: "Portugal" lijkt aan te kondigen dat er toch iets nieuws, iets hoopvols lonkt om de hoek.
RPS: "I fucking know. Het is zo belachelijk dat de plaat daarmee eindigt, want dat was eigenlijk, tekstueel, iets wat ik twee jaar geleden heb geschreven. Zelfs voor de complicaties van deze relatie, was mijn leven al enormously fucked up. I was at the absolute bottom. Het is in de context van de plaat ironisch genoeg een soort lichtbundel, maar waar ik was toen ik het schreef … Het kon eigenlijk niet erger worden. Ik maak me zelf dan altijd weer wijs dat het beter wordt, maar …"

goddeau: Er zitten ook weer ontzettend veel herhalingen in de plaat, je handelsmerk bijna.
RPS: "Ja, het is een manier voor mij om na te denken over mijn leven. Het is een soort mantristische herhaling: ik herhaal het, maar ik denk er dan niet aan. Ik denk dan aan mijn leven … Wanneer ik "I’m only dreaming" blijf zingen in dat nummer, denk ik ondertussen aan het moment dat ik naast de vrouw sliep waar ik zo ontzettend veel van hield op dat moment, en dat ze mijn wang aanraakte."

goddeau: Jij hebt qua relaties wel waters doorzwommen. Welke raad ga jij je dochter Hope eigenlijk meegeven wanneer ze met haar eerste vriendje thuiskomt?
RPS: (Zucht diep) "Man … Hope is nu twaalf jaar oud, ze praat niet over jongens die ze graag mag … Het hangt in de lucht, ja. (denkt na) Man, ik weet het niet. Ik hoop dat ze niet even ingewikkelde ervaringen met relaties gaat meemakenals ik. Ik denk dat hoe je met relaties omgaat, veel met je ervaringen te maken heeft. Ik hoop gewoon dat haar ervaringen haar niet op mijn pad brengen. Ik wil dat ze eerlijk is, en een goed persoon en dat ze in zichzelf gelooft. Zolang je in jezelf gelooft, jezelf vertrouwt, jezelf sterkt, en integer bent en een hoge eigendunk hebt, komt het allemaal wel in orde. Denk ik. … (denkt na) Ik ben eerlijk, integer, maar de zekerheid en de eigendunk heb ik dan weer niet. Daarom doe ik waarschijnlijk wat ik doe. De meeste mensen die echter doen wat ik doe en een spoor van emotionele vernietiging achterlaten, zijn ontzettend zelfzeker."
"Man, het is zo donker daarbuiten, en er is zoveel dat ze op zichzelf moet ontdekken ... Ik leg Hope uit dat de mensen die haar kwetsen, bijvoorbeeld in een relatie, dat niet doen omdat het slechte mensen zijn of omdat Hope een slecht persoon is, maar dat ook zij ontzettend veel nare dingen hebben meegemaakt en dat ze dat gewoon projecteren op andere dingen en personen. Daarom rest er ook maar één vraag: waarom is de wereld zo fucked up? En je kunt er niks aan doen. Het enige wat je kunt doen, is je kind beschermen van wat er allemaal rondom hen beweegt. Maar nare, kwetsende ervaringen overkomen iedereen, daar is geen ontkomen aan. Dat is zo hartverscheurend."