Dogville

Ocharme Lars von Trier! Hij slaagt erin om met Dogville de meest besproken film van het Filmfestival van Cannes 2003 te maken. Iedereen was het erover eens dat dit de meest interessante film van het hele festival was, dat zijn minimalistisch concept erg boeiende cinema opleverde en dat Nicole Kidman de rol van haar leven speelt, en toch: de jury stuurde de Deen met lege handen naar huis.

Wij zijn wél helemaal weg van von Trier’s Dogville. We appreciëren de back-to-basics stijl enorm en zijn ook zo gecharmeerd door Nicole Kidman in haar rol van de gracieuze Grace. Na een kwartiertje wennen aan de grote, kale hangar, de krijtstrepen en onzichtbare deuren en honden, wist von Trier ons de volgende 160 minuten moeiteloos te intrigeren met zijn opmerkelijke studie van menselijke gedragingen.

De mysterieuze Grace (Nicole Kidman) vlucht na een schietpartij de Rocky Mountains in en komt terecht in Dogville, een klein geïsoleerd bergdorpje. Dorpsfilosoof Tom Edison (Paul Bettany), vindt haar en ziet in haar de geschikte persoon om zijn visies op het dorp te testen: kan Dogville een ’vreemde’ aanvaarden? Hij roept het hele dorp samen en stelt zijn plan voor. De kleine gemeenschap stemt in en besluit Grace tijdelijk onderdak te bieden en te beschermen tegen de gangsters die haar achterna zitten. In ruil zal Grace een handje helpen bij de dagelijkse bezigheden van de bewoners.

Wanneer er onrustwekkende geruchten over de ware aard van Grace en haar vluchtmotieven de ronde beginnen te doen, wordt de sfeer in Dogville alsmaar grimmiger. De onschuldige klusjes die Grace moet opknappen worden steeds zwaarder en de dorpelingen eisen als maar meer van haar.

Lars von Trier gooit hier al het overbodige over boord: geen uitgestrekte landschappen, geen gedetailleerd decor, alleen de meest noodzakelijke rekwisieten (bed, stoel, houten balken…) en vooral veel vrijheid voor de acteurs. In Dogville wordt de aandacht van de kijker automatisch naar de mensen zelf geleid. Zij staan centraal in deze film: hoe ze denken, hoe ze handelen en hoe ze stilaan veranderen in kleine monstertjes…

Dogville kabbelt langzaam verder en culmineert in een meesterlijke en onverwachte ontknoping. Aansluitend volgt één van de leukste aftitelingen ooit op de tonen van David Bowie’s "Young Americans", als dat geen dikke vette knipoog is naar de afbrokkelende Amerikaanse maatschappij.

Wie deze zomer de lading blockbusters à la 2 Fast 2 Furious of The Hulk wil ontvluchten, kan zich bijna drie uur lang verliezen in de fascinerende, maar vreemde wereld van Dogville. Oordeel zelf hoe ver de jury in Cannes er dit jaar naast zat.