Eminem :: Relapse

Lap, Eminem is hervallen. "Let me guess; another album about ’poor me, i’m so famous, it’s ruined my rich little life", klaagt platenbaas Steve Berman in de zoveelste variatie op de Relapse-versie van steeds dezelfde skit. Maar het is niet eens zo erg want vijf jaar na het lamentabele Encore heeft Eminem minstens een stuk van zijn skills teruggevonden.

Wat nu niet wil zeggen dat we likkebaardend op dit Relapse zaten te wachten. Vijf jaar nadat hij van de aardbodem verdween behoort Eminem tot een vorig leven; een wereld van voor Kanye West, om maar iets te zeggen. Als we in de mood zijn, durven we The Eminem Show nog eens opzetten, maar heeft de wereld echt nood aan meer onzin van Marshall Mathers? Goh. Relevant is het allemaal niet meer. De wereld is blijven draaien terwijl Eminem stilstond.

Hij weet het ook, dat hij op dezelfde onderwerpen als de laatste tien jaar is blijven steken. "I know you’re maybe tired hearing about my mom", begint het aanstekelijk idiote "My Mom", dat weer maar eens het verhaal over zijn jeugd oprakelt als verantwoording voor zijn drugsprobleem van de laatste jaren. Er waren immers wel een paar redenen op te noemen voor zijn afwezigheid, en daar rapt de blonde openhartig over.

Maar kijk; "My Mom" is ook het moment waarop we alle reserve min of meer de deur uitgooien. Net als opener "3AM" is dit pure fun. Zonder daarom helemaal naar zijn Slim Shadyalter ego terug te grijpen, is het pure plezier van hits als "My Name Is" eindelijk terug. En als Em’ een fuifje houdt, dan zijn we er graag bij. Al moet hij niet overdrijven. Single "Crack A Bottle" is ondanks de aanwezigheid van Dr. Dre en 50 Cent een strontvervelend onding.

Maar het is dus niet allemaal treurnis. "Old Times Sake" is dikke fun met een Dr. Dre nog eens aan de microfoon en beats die even vintage zichzelf zijn. Ook "Insane" kan onze goedkeuring wegdragen, al was het maar voor het gekscherende refrein "Is he nuts? No! He’s insaaaane!". Het hele horrorgedoe — er worden al eens baby’s verorberd en nichtjes vermoord — is er zwaar over, maar ach; was de hele Eminem er niet van bij het begin over? Afsluiter "Underground" wordt dik aangezet met een orkestrale sample en koortje, en het werkt.

Soms wordt het echter vermoeiend hoe hard Eminem nu al vijf albums lang hetzelfde sjabloon gebruik — "Same Song & Dance", geeft hij grijnzend toe. "We Made You" is de "Guess Who’s Back" van dit jaar, "Must Be The Ganja" het vaste drugsverheerlijkingsnummer. En met "Beautiful" hebben we een wel heel harde kopie van "Sing For The Moment" op ons bord. Zullen we het maar niet over de skits hebben? Of net wel: kan iemand — bij voorkeur uit het rapmilieu — ons eens de noodzaak daaraan uitleggen? Paul, Steve Berman, … ze zijn weer allemaal present. Jaja, hardiharhar, Em, en nu nog altijd met Mariah Carey lachen is een beetje verspilde moeite; wie was Mimi ook alweer?

Eminem is terug en het maakt eigenlijk niet veel meer uit. Hij is de U2 van de rap: geen sikkepit relevantie meer, maar fans genoeg om bezig te blijven en dat niet door te krijgen. Toch doet het deugd hem opnieuw nog eens bezig te horen, zelfs al is de helft van Relapse instant vergeetbaar. Het is tenminste al geen Encore. Eind dit jaar komt er al een Relapse II, maar ergens vinden we dat Em niet moet overdrijven. Straks is het weer om zeep.