WERCHTER: Placebo :: ''Er is nog veel verlangen naar decadentie''

Nadat Placebo drie jaar geleden Meds uitbracht, ging het van kwaad naar erger met de band. Hoewel Placebo altijd al een imago van seks, drugs en rock-‘n-roll met zich meesleepte, eindigde de Meds-tournee desastreus. De band was een puinhoop en stond op imploderen. Toch was ophouden geen optie en na een wissel achter de drumkit, staat de band er zowaar opnieuw, vitaler dan ooit.

Hoewel artiesten die claimen dat ze het rechte pad gevonden hebben doorgaans minder geloofwaardig blijken dan lui die goed bestuur beloven, oogt Placebo effectief verrassend fris. Een zowaar grapjes makende Brian Molko wordt, als enig Franssprekend bandlid, gekaapt door een Waalse tv-ploeg zodat goddeau z’n beste Zweeds afstoft voor een gesprek met bassist Stefan Olsdal. Gelukkig geeft nieuwbakken drummer Steve Forrest de voorkeur aan Engels als communicatietaal zodat het gesprek, ondanks de benepen kleedkamer, toch enigszins vlot verloopt.

goddeau: Heren, Battle For The Sun werd aangekondigd als een nieuwe start. Her en der heet het zelfs dat het een opgewekt album is. Maar toch zit er nog een zekere donkerte in.
Stefan Olsdal: “Ik zou Battle For The Sun zelf geen opgewekte plaat noemen. Maar het is een meer naakte plaat, op een of andere manier. De duisternis is op dit album niet zo prominent aanwezig. Kijk, we zijn uiteindelijk een popband en popbands maken muziek die soms licht is en soms donker. En het een sluit het ander niet uit. Battle For The Sun mag dan misschien wel wat opgewekter klinken dan ons vorig werk, vaak gaan de nummers over innerlijke conflicten, wat niet noodzakelijk een happy onderwerp is. Maar, en dat is het belangrijkste verschil, er is meer hoop aanwezig op deze plaat.”

goddeau: Hoe komt die hoop naar buiten in de muziek?
Osldal: “In de albumtitel zit al veel hoop verscholen: de hoop op een betere volgende dag, maar ook het niet je rug toekeren naar wie of wat je bent. Die dualiteit zit volgens mij verscholen in Battle For The Sun. Choosing life, dat vat het zo’n beetje samen.”
“Je maakt elke dag beslissingen en zeker als je in een rockgroep speelt, zijn beslissingen van enorm groot belang. Je probeert immers om wat je doet fris te houden. Het risico op verveling en herhaling is enorm in dit vak. Je wilt niet hetzelfde blijven als toen je (blikt naar Forrest) zijn leeftijd had.” (lacht)
Steve Forrest: “Dat zou tragisch zijn.”

Hoe valt dat voor u mee, als jonge nieuwkomer? De rock-‘n-roll-verlokkingen zijn dan nog groot?
Forrest: “Het goede nieuws is dat ik niet echt in die, zeg maar, levensstijl geïnteresseerd ben. Ik hou weliswaar van een fijne avond, maar daarom moet de seks, drugs en rock-‘n-roll nog niet van de muur spatten. Ik denk dat ik daarin wel een nuchtere kijk op de zaken heb. En ik heb veel geleerd uit hun (kijkt naar Olsdal) fouten uit het verleden. Ik wil niet vroeg opbranden, deze job is te leuk om te verknallen door excessief gedrag.”

goddeau: Daarmee zitten jullie allen op dezelfde lijn en valt in een klap ook het leeftijdsverschil weg?
Forrest: “Goh, dat is uiteindelijk toch maar een getal. Als we als band samenkomen, dan valt dat weg. Brian en Steve zijn dan wel uit een aantal gewoontes gegroeid, maar dat maakt niet uit. We vermaken ons best en spelen goed samen.”

goddeau: Kan iemand écht uit die slechte gewoontes groeien?
Olsdal: (denkt na) “Ja. (Voorzichtig:) Elke dag is een strijd en er zullen altijd dingen zijn die je achtervolgen en je te pakken proberen te krijgen, but that’s just life. Er is nog altijd veel verlangen naar decadentie in wat we doen. En dat hoor je ook op deze plaat. Ondanks de epische inslag van Battle For The Sun is er ook een ruw kantje aanwezig. Maar om te overleven en te evolueren, wat we uiteindelijk als band toch willen, moet je soms je prioriteitenlijstje bijstellen. Anders is het onmogelijk om vitaal te blijven. Het leven ìs beter als je af en toe een gezonde conversatie met jezelf houdt.”
“Het ding met Meds was dat het zo’n donkere plaat was, als een zwart gat waar je in gezogen werd, dat we nu ontzettend opgelucht zijn we een plaat kunnen voorstellen die veel meer kleur bevat.”