|
Het lijkt er op dat ze in New York ergens een trucklading platen van The Jesus And Mary Chain en My Bloody Valentine zijn verloren. Tegenover de aan Kevin Shields herinnerende geluidsstormen van A Place To Bury Strangers plaatste The Pains Of Being Pure At Heart met zijn knappe titelloze debuut immers een dromerige variant van de shoegazepop van eind jaren tachtig/begin jaren negentig. Een gesprek met frontman Kip Berman voelt dan ook als bladeren door een encyclopedie van obscure Britse indiebandjes uit de jaren tachtig. Maar ook Billy Corgan dient verdedigd te worden.
 goddeau: Jullie debuut is een echt popalbum. Was die notie belangrijk?
Berman: "Yeah. En het moest heel compact gehouden worden; zoals de beste debuutplaten zijn. Die moeten je beste ideeën bevatten en een introductie op je muziek zijn. We hebben ook geprobeerd om de plaat erg hard als "ons" te laten klinken, zonder veel bijkomende truukjes en studiotovenarij. Ik vind het cool hoe de plaat als niemand anders klinkt dan als die van ons, for better or for worse."
goddeau: Om maar meteen het gedoe met de referenties uit de weg te hebben: iedereen praat altijd over My Bloody Valentine en Jesus And Mary Chain als het over jullie muziek gaat, maar ik moet altijd denken aan de wazige euforie van The Stone Roses.
Berman: (nogal verrukt) "Cooool. Dat album is zo goed, man, waarschijnlijk een van de meest geweldige debuutplaten aller tijden. Elke song daarop is een single. Ik was er me niet van bewust dat hun invloed in onze muziek zit, maar ik vind het wel leuk!"
"Het is eigenlijk vreemd dat wij die Britse referenties krijgen, want we zijn echt Amerikaans, zijn opgegroeid met alle indiebands van hier… misschien komt het omdat die beïnvloed zijn door Britse bands. Neem nu Black Tambourine; die waren geobsedeerd door The Pastels (obscuur Brits groepje uit de jaren tachtig). Of neem nu Rocket Ship dat ook op het Slumberland-label zat: ook zo'n Anglofiele band. Veel van de invloeden die mensen ons aanwrijven zijn me zelf vreemd, hoor. Al hoor ik er zeker elementen van terug in onze muziek; dingen die we vertalen of herformuleren naar ons opgegroeid zijn in de jaren negentig in Amerika in plaats van in de eighties in Schotland of zo. Het is een gelijkaardige manier van uitdrukken over een verschillende werkelijkheid; we proberen te zingen over dingen waar we iets van weten en niet over pakweg mijnwerkersstakingen of zo (schatert het uit). Dat zou echt het ergste zijn: Amerikaanse voorstadskinderen die vijfentwintig jaar later het beleid van Thatcher gaan aanklagen."
goddeau: Maar hoe komt iemand van jouw leeftijd bij obscure Britse groepjes uit de jaren tachtig als The Pastels als referenties?
Berman: "Ik heb die ook maar leren kennen via via hoor. Toen ik negentien en grote fan van Belle & Sebastian was, ging ik op het internet op zoek naar al die onbekende groepjes waar zij zogezegd op leken. Op die manier ontdekte ik Orange Juice en heel die C86-beweging. Als ik eerlijk ben, dan luisterde ik op mijn zeventiende gewoon naar post-hardcorebands als The Promise Ring hoor; dat waren de enige DIY-shows in de buurt waar ik opgroeide, dus gingen ik en mijn vrienden daarheen."
goddeau: Wat ik niet begrijp is dat je mensen die beweren dat jullie veel van My Bloody Valentine hebben geleerd, niet eens wil vertellen dat je maar twee effectenpedalen gebruikt. Waarom zou je de puntjes niet op i zetten?
Berman: "Ik vind niets vreselijker dan interviews met popgroepjes die de hele tijd maar lopen te ontkennen wat men beweert, of klagen dat ze onterecht een etiket opgeplakt krijgen. Mensen proberen meestal gewoon iets vriendelijks over je te zeggen, door je te vergelijken met pakweg the Jesus And Mary Chain of My Bloody Valentine. Zelfs al is het niet accuraat; het is positief bedoeld en het voelt onrespectvol aan om dan te beginnen (op een neuzelend betwetertoontje) "sorry, eigenlijk gebruik ik maar twee effectenpedalen. Ik heb niet eens een exemplaar van Loveless". Dat soort snotty attitude om geen compliment in ontvangst te nemen, haat ik. "
17 June 2009 |
