The Pains Of Being Pure At Heart :: ''Hé, ik ben een volwassene en ik wil volwassen dingen doen''

goddeau: Ik ga nog eens mijn stokpaardje berijden, maar je zei ooit over je eerste kennismaking met Britse radio: "het was opwindend dat er ergens een precedent bestaat waar rommelige indiepopgroepjes succes kunnen hebben en serieus genomen worden." Is het probleem niet ook dat dat in Amerika gewoon niet màg van de indiepolitie; dat succes daar per definitie met achterdocht moet bekeken worden?
Berman: "Dat komt omdat de waarden van de Amerikaanse indiecultuur steunen op die bijna fundamentalistische notie van originaliteit, en dat wat daar op voortbouwt moet worden afgemeten aan zijn waarachtigheid aan die wortels. Het draait allemaal om de vraag of een band authentiek is. In Engeland aanvaardt men meer dat pop een cartooneske constructie is; ze houden er van als Brett Anderson van Suede vrouwenbloezen gaat dragen en als een halve jeanet gaat zingen. In Japan hebben ze dat ook; daar houden ze van een soort hyperrealisme dat maakt dat Weezer er bijvoorbeeld belangrijker is dan pakweg Nirvana. Ze verkiezen de cartoon boven het origineel. Zij hebben er geen last van dat er "een groepje bestaat die dat al in hun kelder deden twaalf jaar eerder en dat die dus de echten zijn.""
"Het heeft ook met carrièrisme te maken. In Engeland is het perfect legitiem om de ambitie te hebben van je muziek te leven. De mogelijkheid bestaat er ook dat je als indieband succes krijgt zonder dat je jezelf moet compromitteren: je songs kunnen op de radio gedraaid worden, je kan op de cover van een magazine komen,... in Amerika is dat een veel onmogelijker idee. Er is geen radio waar ze scrappy indiepopbands draaien. In de Verenigde Staten heeft men het idee dat iedereen een poster kan worden opgegeven en trekt men zich terug in niches en kleine gemeenschapjes."

goddeau: Als ik "Everything With You" hoor; met de juiste productie zou dat een geweldige popsingle in de Britse indietraditie kunnen zijn.