 goddeau: Je teksten hebben vaak een hoog tienerdagboekgehalte; stille verliefdheden doordrenkt met zwarte romantiek. Zie je dat als een vorm van escapisme?
Berman: "Mijn teksten zijn gewoon gebaseerd op wat ik zelf heb meegemaakt; en je tienerjaren laten nu eenmaal veel impact na. Ze vormen je identiteit en laten sporen na op je karakter. Ik probeer niet kunstmatig te zingen over een andere periode van mijn leven, toen ik zeventien was, maar veel betekenisvolle ervaringen komen uit dat niet zo nabije verleden."
goddeau: Je bent ondertussen 29; hoe lang denk je nog dat je over zo'n dingen kunt zingen zonder dat het ongeloofwaardig wordt?
Berman: (Guitig) "We'll see. (lacht) Ach, neem nu "Everything With You"; dat is niet gezongen vanuit het perspectief van iemand die zeventien is, het is eerder naar zo iemand gezongen vanuit een ouder iemand die tiener is geweest en weet dat je niet doodgaat op negentien. Een ouder en wijzer personage. "Come Saturday" gaat dan weer over een lange-afstandrelatie; iets waar ik nu in verwikkeld ben. Dus het is niet zo dat al mijn songs vastzitten in die leeftijd. Het is zeker geen terugtrekken in de tienerjaren als een soort vluchtheuvel toen alles nog onschuldiger was. Ik vind dat eerder gevaarlijk, want voor je 't weet ben je dan Michael Jackson. Mijn songs gaan vaak genoeg over mezelf nu. "Contender" is geschreven toen ik aan de Westkust een geweldig optreden meemaakte en plotseling besefte dat ik nog nergens stond; vast in een callcenterjob, muzikaal maar wat aanrommelend. Mijn leven suckte in vergelijking."
"Het is zeker niet de bedoeling om een kunstmatig gevoel van jeugd te creëren. Als er één ding aan twee pop is waar ik niet van hou is het wel dat soort naïeve werkelijkheidje waarbij mensen gewoon handjes willen vast houden en mekaar vooral niet naakt willen zien. Hé, ik ben een volwassene en ik wil volwassen dingen doen." (lacht)
goddeau: "This Love Is Fucking Right" zing je, maar wat voor liefde laat je nogal in het midden. Ik veronderstel dat het niet zo incestueus is als "you're my sister" laat vermoeden?
Berman: "Mensen vatten het woord "Sister" iets te letterlijk op, vrees ik. The Stone Roses mochten elke vijf minuten zingen van "She's my sister" zonder dat iemand hen van het promoten van incest beschuldigde. Het is zuster op een figuurlijke manier. Grappig dat jij gewoon aan lesbianisme dacht; want het is natuurlijk een verwijzing naar het nummer "This Love Is Not Wrong" van The Field Mice. Dàt ging over vrouwenliefde. Het was zo'n typische laffe indiemanier om zich te verdedigen: twee negatieven. Ik denk dat het onze band nogal vat om het eerder bevestigend te zeggen. Als je wil zeggen dat het niet fout is, waarom dan niet zeggen dat het fucking juist is? Verschuil je niet achter excuses, maar stap naar voor."
goddeau: Waarom vind je het zo belangrijk om te benadrukken dat het een positieve plaat is?
Berman: "Zoveel cultuur is een reactie op iets waar mensen niet van houden; zoveel zelfdefinitie gebeurt tegen iets, als in: ik hou niet van die politiek, die groep, dat soort vrouwen,… Groepen die zichzelf omschrijven als: we zijn geen hairmetal band. Het gaat altijd om een verwerpen van iets anders. Ik denk dat het beter is om iets naar voor te schuiven dat voor zichzelf staat eerder. Anders gaan mensen zich later ook tegen jou afzetten en zo gaat die cyclus maar door en door…"
goddeau: Ik denk dat dat ook komt omdat het veel gemakkelijker is te zeggen wat je niet bent, dan wat je wel bent.
Berman: "Ik weet het. En nu ga jij me vragen hoe ik ons dan zou omschrijven. Dat is onmogelijk; tenzij met wat je creëert of muziek. Het gaat niet om wat ik in interviews uitdruk, maar om alles wat we als groep doen, van de teksten tot de platenhoes en of je al dan niet je songs toelaat te worden gebruikt in realityshows. Tot nog toe heb ik het gevoel dat alles wat we gedaan hebben een accuraat beeld geeft van wat en wie we zijn. Als ik naar onze plaat luister; dan klinkt die precies als mij, Alex, Peggy en Kurt in één kamer. En dat is goed zo."
17 June 2009 |
|
