Luid, luider, luidst: hoe de strijd om uw aandacht de laatste Metallica onbeluisterbaar maakte

Keek u ook vreemd op toen u de jongste Metallica door uw stereo joeg? Ook ooit bijna een hartverzakking gekregen door de manier waarop Californication van Red Hot Chili Peppers losbarst? Dan bent ook u een van de vele slachtoffers van the loudness wars; dat eeuwige gevecht tussen bands om de luidste te zijn. Het verzet wordt echter georganiseerd: “Iemand moet deze onzin een halt toeroepen."

Doe zelf de test: leg eens Nevermind -- toch een behoorlijk heftige plaat in zijn tijd -- op? En nu Californication? Verander dat volume niet! Fieuw, was dat schrikken.

Het verschil? Tien jaar en zo’n goeie acht decibel verschil. Dat is waar the loudness wars ons toe hebben geleid. Of ook: waarom je “Southside” van Dave Clark –- toch wel de vetste technohit uit 1997 -– met de beste wil van de wereld niet zomaar na Goose kunt draaien: muziek gebruikt vandaag epo, of nog beter: groeihormoon. Rockmuziek van tegenwoordig klinkt opgepompt, opgeblazen, en allesbehalve aangenaam.

Rewind naar 1995 toen (What’s The Story) Morning Glory van Oasis alles domineerde. Niet moeilijk: doordat het een stuk “luider” was gemastered klonken de songs boven alle andere uit. Of je nu in een auto zat of in een druk café: de Gallaghers had je gehoord. En dat truukje, dat werd sindsdien zo veelvuldig gekopieerd dat we al ruim een decennium lang in een niet te winnen ratrace zijn verzeild geraakt.

"Artiesten willen dat hun platen op de radio minstens even luid, maar liefst nog luider klinken dan de anderen", zegt Luuk Cox, producer van heel wat Belgische bands en één helft van danceduo Shameboy. "Maar dat gaat niet omwille van het simpele feit dat een cd slechts tot 0db kan gaan. Dat is het plafond, want het hele geluid van een plaat speelt zich af tussen -90db en 0db. Luider gaat niet. Er bestaan wel allerhande trucs om het luider te doen klinken, maar dan gaat dat ten koste van dynamiek."

"Wat men doet is de stille stukken een paar decibel minder stil maken, waardoor ook die luid klinken. Je verkleint dus de ruimte waarbinnen de dynamiek -- het verschil tussen luid en zacht -- kan spelen. Dat zorgt voor hoofdpijnmuziek, en eigenlijk klopt het niet eens: je muziek klinkt wel luider omdat de stille stukken opgeduwd worden, maar die pieken naar die stillere stukken zitten daar niets voor niets. Die geven de muziek de rust of de zwaarte die ze nodig heeft. Door dat uit te schakelen, zorg je er voor dat het onaangenaam wordt om te beluisteren want het klinkt alsof iemand voortdurend IN JE OOR ZIT TE PRATEN op een constant volume. Eerst denk je: man, die praat luid. Vijf minuten later wordt dat “hou toch gewoon even je bek”. Hetzelfde gebeurt als je naar zo’n opgevoerde muziek luistert. Ik snap dus niet goed waarom artiesten dat doen."

Iemand die veel met de hele discussie te maken krijgt is Fred Kevorkian, een studiotechnicus die al mastering deed voor White Stripes, Ryan Adams, Iggy Pop, en veel anderen. "Het wordt me regelmatig gevraagd om een plaat zo luid mogelijk te maken", zucht hij. "Maar wat die artiesten verwachten kan zelfs niet meer bereikt worden met mastering alleen. Als je niet wil dat het als een geluidsbrij klinkt, moet je dat al van bij het opnemen incalculeren. We zitten al heel lang aan het plafond van wat je kunt doen."