TW Classic 2009 :: Een smeltende praline in een doosje. Met een strik.

We schrijven geschiedenis: goddeau liep rond op TW Classic en kwam tevreden terug. Staakt uw gedaas, vrienden, ook wij smullen van goeie pop en met een headliner als Depeche Mode mogen ze ons elk jaar lastig komen vallen.

"Ha, een eightiesrevival, dan kan ook ik terug naar de roots". Dat moet Herman Schueremans enkele jaren terug gedacht hebben toen hij besloot om met TW Classic nog eens de oude succesformule boven te halen: één dag, één podium, een handvol groepen. En met telkens wat vergane glories uit dat decennium hoog op de affiche, was dat niets waar we ons bij goddeau zorgen over moesten maken. Tot daar dit jaar plots allesbehalve een rottend lijk de topspot mocht innemen en daarvoor een paar van de aangenaamste middle of the roadacts van het moment present gaven. En zo mochten ook uw dienaars kennismaken met het bespottelijke fenomeen golden circle en golfclubsfeertje dat er hangt. Een verslag van op de echte eerste rij, op twintig meter van het podium.

Opwarmen met een singersongwriter van eigen bodem, dat gaat er altijd in, zo dachten we, maar Tom Helsen heeft het onder een warm middagzonnetje moeilijk om wat pit in zijn set te krijgen. Niet dat hij niet probeert met melige humor in de bindteksten, of tijdens het Regi-duet "Night And Day" met de handjes van zijn bandleden. Het probleem is echter dat zijn meeste songs net dat tikje extra missen; een echt catchy melodie, of een refrein dat echt blijft hangen, en met hitje "Sun In Her Eyes" al vroeg in de set is veel kruit te snel verschoten.

Al te vaak verwordt Helsen zo tot het soort doordeweekse songsmid, waarvan elk land er wel een koppel heeft, dat niet buiten de landsgrenzen raakt maar daarbinnen wel zijn fans heeft. Het resultaat van net dat tikje te weinig kritiek en een lat die te laag ligt. Dat Helsen nochtans ook sterk uit de hoek kan komen, bewijst wat ouder materiaal als doorbraaksingle "Slowly" en vooral het afsluitende "When Marvin Calls", waarin de man met het ringbaardje plots wel met een echt beklijvende melodie kan uitpakken. Eventjes krijgen we kippenvel, en weten we weer dat Helsen ooit wel raak kon treffen.

Wat een benen. Wat een naaldhakken. Wat een wijf. Ja, Duffy pakte ons in als een voor en door haar smeltende praline in een doosje. Mét strik. Wat een stem ook –- al moet ze ervoor opletten dat haar krakende vibraties geen irritant trucje worden (vaak is het al te laat). Wat een sterke set ook trouwens: Duffy is al meer dan een jaar op tournee, maar routine was in geen weiden of wegen te bespeuren. Integendeel. De Welsche staat een pak steviger op haar benen op het podium, en dat is eraan te zien (zucht) en te horen.

De begeleidingsband heeft ondertussen enkele verschuivingen ondergaan en telt nu ondermeer twee achtergrondzangeressen -– twee blonde uit de jaren vijftig overgeflitste lolita’s in jeanspakje. Enkele songs krijgen dan ook een frisse face-lift zodat de set flink wat meer punch heeft dan wat Duffy vorig jaar op Rock Werchter bracht.

Het lijkt dan ook geen toeval te zijn dat de twee weemoedigste (en bloedmooie) songs “Stepping Stone” en “Breaking My Own Heart” quasi volledig nieuwe, puntigere arrangementen krijgen. Ook single “Rain On Your Parade” werkt in z’n live-uitvoering beter dan op plaat. Duffy heeft zich nog wat meer bekwaamd in de kunst van het verleiden: die knipoog op het juiste moment, een eigen klein podiumpje waarop haar naaldhakken de regie van haar lichaam overnemen… Geen wonder dat haar naam achteraan op het podium tegenwoordig in vuurrode, glitterende letters prijkt. Duffy is aan het groeien, ja. En nog geen klein beetje, te horen aan de nieuwere songs op de heruitgave van Rockferry. Mooi climaxje aan het einde, met “Stop” (waarin ze op een bepaald moment aan het gillen slaat) en uiteraard “Mercy”. Ze heeft de songs waar je al Bettina Geysen voor moet heten om ze te verknoeien, ze heeft de stem, ze heeft de benen. Duffy zou wel eens blijvertje kunnen zijn. Wat een wijf.