TW Classic 2009 :: Een smeltende praline in een doosje. Met een strik.

Depeche Mode

Eerst was Dave Gahan van de drugs, dan Martin Gore van de fles. Depeche Mode is dertig jaar oud en gezonder dan ooit. Toch leek dat in het geval van Gahan behoorlijk relatief te zijn de laatste weken. Geen spoor van te bekennen op het podium, al sluipt er tijdens deze tournee wel een ander, gevaarlijk, virus door de setlijst.

Met Sounds Of The Universe bewees de band eerder dit jaar dat hij nog steeds relevante dingen te zeggen heeft. Niet kwaad voor een elektropopgroep uit de prille jaren tachtig die eerst uitgelachen en dan verguisd werd. En iemand die al eens klinisch dood is geweest, laat een kwaadaardige tumor het podiumbeest in zich niet temmen -- mooi om zien trouwens hoe Gahan voor hij het podium oploopt even enthousiast highfives uitdeelt aan de geluidsmannen. Meer dan een schor geschreeuwd “Come On Werchter” of “Oh yeah” roept hij niet naar het publiek (al stelde hij deze keer wel drie keer (!) Martin Gore voor), maar al z’n typerende moves met de staander krijgt het wel weer te zien. En tijdens de ronduit memorabele versies van “In Your Room” en vooral “I Feel You” sleurt hij Depeche Mode bij zijn nekvel het gezelschap van Beste Livebands in.

Het blijft ook vandaag nog contrasteren met de estheet Gore. Die heeft nog steeds recht op zijn solomoment, wat onder andere zorgt voor een ontzettend beklemmende versie van het sowieso al beladen “Home”, alleen met piano en een snuifje gitaar. Dat vlak daarna Gahan een door hem geschreven nummer, “Come Back”, mag zingen zal geen toeval zijn. Depeche Mode blijft alleen bestaan door de compromissen van die ontzettend ontvlambare tandem -- vaak met dank aan Andy Fletcher. Ook hij staat vanavond weer stoïcijns achter de keyboards, af en toe twee gebalde vuisten de lucht in stekend.

Vlak na “Come Back” mag nieuwe single “Peace” nog eens bewijzen dat deze groep nog nooit zo hoopvol heeft geklonken -– “Peace will come to me” laat Gahan minutenlang echoën midden in het publiek, en je gelooft hem nog ook. Geweldig contrast trouwens vlak daarachter met de twee verschroeiende versies van “In Your Room” en “I Feel You” uit Songs Of Faith And Devotion, de plaat die hun veruit donkerste periode inluidde. Schermen dompelen de weide onder in een vuurrode gloed, de riff van “I Feel You” wordt vol venijn het publiek in gespuwd. Beide nummers klinken potiger dan tijdens de vorige passage in Werchter. Zo overdonderen doet de band (te?) zelden: het fantastische “It’s No Good” uit het therapeutische Ultra is eerder in de set een eerste hoogtepunt en “Wrong” is inderdaad de bom die op de plaat werd gedropt en live echt tot ontploffen komt.

In de categorie “feilloos” excelleren dan weer “Precious”, toch een van de mooiste DM-songs dit decennium, het steeds welgekomen “Walking In My Shoes” en het onverwoestbare “Never Let Me Down Again” dat traditiegetrouw voor haast religieuze taferelen zorgt en armen laat zwaaien tot voorbij de bomen op het festivalterrein.

Ook dat zorgt voor een contrast met de onvergeeflijke eerste bisronde, waarin “Master And Servant” en vooral “Strangelove” op een ongeïnteresseerde manier worden afgehaspeld, en waarin ook “Stripped” helaas ontzettend bleekjes door de set strompelt. Dat nummer verdient beter. Dat een band de eerste nietszeggende singletjes van een kwarteeuw geleden kotsbeu is gespeeld, is begrijpelijk. Maar doe het dan ook niet. Zodra die routine zich als een virus door de hele setlist begint te verspreiden, wordt het dramatisch. En Depeche Mode is tot het voorjaar van 2010 ondertussen volgeboekt.

Gelukkig zet “Personal Jesus” in de tweede bisronde nog orde op zaken, en mogen Gore en Gahan broederlijk tussen het volk afscheid nemen met het intieme “Waiting For The Night”, als om te bewijzen dat de recentste conflicten ook weer achter de rug zijn. En maar goed ook. Deze band moet nog een tijd kunnen doorgaan en meegaan.

Een bijwijlen ijzersterk, voorts feilloos, en een drie nummers lang inzinkend Depeche Mode gezien dus, dat er echt wel zin in heeft, zolang de band niet te veel automatische (en dus zielloze) jukebox speelt. De groep komt op 23 januari ook naar het Sportpaleis. U mag met een gerust hartje uw tickets reserveren -– wacht er ook best niet te lang mee. Op voorwaarde dat de setlist tegen dan een paar keer grondig door elkaar geschud is.