Voivod + Coalesce + Torche, 20 juni 2009, Trix

Terwijl TW Classic het festivalseizoen op gang liet trekken door een affiche die zo fris en opwindend was als een afgedragen string met luipaardmotief werd het einde van het concertvoorjaar grondig gevierd in de Antwerpse Trix. Dat gebeurde met een diverse line-up die eens te meer bevestigde dat 2009 een prima jaar is voor kabaalalbums en –optredens.

Geen idee hoe ze het voor mekaar brengen, zo vroeg op de dag, maar de drie van Moroccan verspilden geen seconde aan overbodig gehannes en bezorgden de eerste aanwezigen een kopstoot van jewelste. We herkenden volk van wijlen Officer Jones And His Patrol Car Problems (RIP) en het uit de assen van die band verrezen We’re Wolves, maar die laatsten zagen we nooit zo resoluut de geweldkaart trekken. Moroccan rochelde van alle subtiliteit ontdane beukrock op, met het soortelijk gewicht van sludge, de agressie van harcore en een Vlaams gebrek aan pretentie. Heavy shit dus, gebald en overtuigend, ideaal om de kringspieren op de proef te stellen en een uitstekende opener.

Tweemansformatie Sardonis mocht voor de tweede keer in een half jaar aantreden in het voorprogramma van Torche een kweet zich opnieuw met verve van z’n taak. ’t Zag er een beetje eenzaam uit voor de baardmannen, maar dat weerhield hen er niet van om uit te pakken met een stevig potje doom metal die het brakke land tussen High On Fire, Black Sabbath en Yob verkent. Het materiaal uit de titelloze debuut-EP klonk intussen vertrouwd, al zorgde het nieuwe werk, met uitstapjes richting thrash, voor de nodige afwisseling. De sound heeft z’n beperkingen, maar als de gerekte afsluiter een indicatie is, dan wordt de voor het najaar aangekondigde debuutplaat eentje om naar uit te kijken.

Oathbreaker is aardig op weg om een kleine revelatie in het soms wat incestueuze Vlaamse hardcorewereldje te worden. Vernieuwend is de band nergens, al wordt er hier en daar voorzichtig gespeeld met structuren en elementen die afwijken van de platgetreden paden die van veel hardcore zo’n duffe, monotone boel maken. Vielen vooral op: het imposante gitaarspel van Lennart Bossu (zie ook: Amenra) en frontvrouw Caro, die haar fragiele fysiek en verlegen meisjescharme wist te compenseren met verrassend grofkorrelig gekeel. Kortom: een vrouw naar ons hart.

Het was duidelijk dat een groot deel van het publiek opgedaagd was voor Kylesa. Dit vijftal met twee drummers in de gelederen scoorde enkele maanden geleden hoge ogen met Static Tensions, een brute en tegelijkertijd catchy symbiose van hardcore punk, classic rock en stoner metal, waarmee steeds meer zieltjes gewonnen worden. Zanger/gitarist Phillip Cope (tevens producer van het album) was wegens douaneproblemen helaas niet van de partij, maar dat liet het kwartet zich niet aan het hart komen. Meer nog: Kylesa zorgde voor een explosieve, van de adrenaline stijf staande set waarin blues, metal, punk en rock samengesmolten werden tot een aanstekelijk, smerig potje turborock. Gitariste Laura Pleasants zat er vocaal regelmatig langs, maar maakte indruk met potig gitaarwerk en werd gesteund door een ritmesectie die vooral de term ‘the Southern Melvins’ introduceerde.

Torche is een band waar je moeilijk niet van kan houden. Ze houden er een fenomenale werkethiek op na, brachten met Meanderthal een bijzonder geslaagde tweede plaat uit en weten een fijn evenwicht te vinden tussen brute kracht en toegankelijkheid. Het is geen stonerrock, geen alternatieve rock, geen hardrock, geen metal, en toch heeft het wat van dat alles. En vooral: de band speelt met zo veel energie en enthousiasme dat alle kleine gebreken meteen van tafel geveegd worden. De vuisten gingen voor het eerst collectief de lucht in, en terecht. Torche zal met zijn gespierde werkmansrock ongetwijfeld nog (meer) potten breken.