Voivod + Coalesce + Torche, 20 juni 2009, Trix

Met Coalesce had de Trix nog een zwaargewicht binnengehaald. Het Amerikaanse gezelschap speelde in het vorige decennium al een vorm van mathcore voor daar sprake van was en de invloed is merkbaar te voelen in het uitgebreide legertje herriebands dat dezer dagen hectische hardcore-uitspattingen aan woeste metalfusillades probeert te koppelen. Kers op de taart: het was de eerste keer dat de band verscheen op een Belgisch podium, wardoor ze met de nodige egards en een enthousiast publiek werden onthaald. De eerste twintig minuten werd meteen uitgepakt met een verschroeiende energie, waarbij zweet en ledematen in het rond vlogen. De band speelde als een stel bezetenen, retestrak en agressief, en weigerde om het energiepeil te laten zakken. Ideale kost voor de adrenalinejunks, al vonden wij het jammer dat de dynamiek en diversiteit van het net verschenen Ox niet echt uit de verf kwam.

En dan Voivod. Het werd al snel duidelijk dat weinigen op het Canadese kwartet zaten te wachten, maar zij die bleven werden getrakteerd op een onverhoopt succes. Nochtans was het een concert dat bij voorbaat ronkte van de onzekerheden. De legendarische formatie zorgde voor enkele van de meest avontuurlijke metalwerken van de jaren tachtig (beluister Killing Technology, Dimension Hatröss en Nothingface nog eens en hoor hoe de tijd hen nog steeds niet heeft ingehaald), albums over dystopische maatschappijen en op hol geslagen technologieën die vooral opvallen door vreemde structuren, melodieën en het werk van gitarist Denis D’Amour (‘Piggy’), dat metal, prog, en psychedelica een rondedansje laat uitvoeren. Helaas overleed D’Amour enkele jaren geleden aan kanker, waardoor de toekomst van de band op het spel stond.

Het was echter de originele bezetting, aangevuld met gitarist Dan Mongrain, die terug de hort op trok met Infini onder de arm. Op die plaat, opgebouwd rond de laatste thuisopnames van D’Amour, wordt duidelijk dat het Voivod-verhaal nog steeds niet aan z’n einde is. Het werk wordt trouwens uitgebracht door Relapse, niet toevallig een label dat vooral uitpakt met experimentele metal die het avontuur niet schuwt. Uit Infini werd echter amper geput tijdens dit concert. In plaats daarvan werd getrakteerd op niet minder dan een best of, een reis door een catalogus die eens te meer bevestigde wat een kwaliteit de band in de aanbieding heeft. “Voivod” en “The Unknown Knows” maakten meteen duidelijk dat de band prima op elkaar ingespeeld was en het enthousiasme was volop aanwezig. Bassist Blacky kreeg snel af te rekenen met technische problemen, maar het leek alsof die kleine tegenslag het sleutelmoment van het optreden werd.

Klassieker na klassieker passeerde de revue: “Experiment”, “Brain Scan”, “The Prow” en “Psychic Vacuum” lieten ten volle horen hoe de band een bijzondere plaats wist te veroveren in de metalgeschiedenis. Het was vooral uitkijken naar de performance van Mongrain, die cultheld Piggy moest opvolgen. Hij oversteeg zowaar alle verwachtingen, door de iele snijdende gitaarlijnen en experimentele aanpak van die laatste te recreëren én te voorzien van een extra fond die het geheel zo opwindend maakte. Zijn overduidelijke goesting was mooi om te zien en had duidelijk ook een invloed op de andere drie. Hoogtepunten waren een ronduit razende versie van “Tornado” en de aan Piggy opgedragen cover van Pink Floyds “Astronomy Domine”, die zelfs de vloer aanveegde met de al sterke albumversie. Slechts een beperkt deel van het opgedaagde publiek was er getuige van, maar Voivod speelde een prachtig eerbetoon aan zijn overleden leider en een concert dat zijn unieke status moeiteloos bevestigde.