Kill Bill, Volume 1

Na zes jaar stilte, laat Quentin Tarantino de rest van d wereld weer eens mee genieten van zijn geflipte inspiratie. Voor zijn favoriete actrice, Uma Thurman, schreef en regisseerde hij Kill Bill, zijn vierde film. In the year 2003, Uma Thurman will kill Bill. U bent gewaarschuwd.

Op de set van de legendarische film Pulp Fiction, zat Tarantino al te broeden op het scenario van Kill Bill. Samen met Uma Thurman begon hij te brainstormen en zo kwamen ze tot het wraakverhaal van The Bride. De film had al een pak vroeger kunnen uitkomen, maar omdat Quentin niemand anders dan Thurman in de hoofdrol wou moest hij nog even geduld uitoefenen. Uma was namelijk zwanger en een film als Kill Bill maak je nu eenmaal niet als je zwanger bent.

Vier jaar terug wordt The Bride (Uma Thurman) of Black Mamba, een voormalige killer van het Deadly Viper Assassination Squad, en de rest van de trouwpartij door haar oude collega’s gruwelijk afgeslacht. Alleen is The Bride niet helemaal dood, na een jarenlange coma ontwaakt ze met slechts één ding in gedachten: wraak nemen. En de wraak zal zoet zijn.

Eén voor één zoekt ze haar oude collega’s op en daagt ze hen uit voor een dodelijk duel. Het hoogtepunt van dit eerste deel (aangezien de film iets te lang was voor het commerciële circuit heeft Tarantino de film in twee moeten kappen) speelt zich af in Tokio bij de genadeloze koningin van de onderwereld, O-Ren Ishii (Lucy Lui). In een bloederig gevecht, waar het bloed gutst alsof het uit fonteintjes spuit en de ledematen lustig in het rond vliegen, hakt The Bride — in geel Bruce Lee-pakje en in regelrechte kung-fustijl — de ene onderdaan achter de andere de pan in. Erover? Misschien, maar oh zo grappig.

De Quentin-touch blijft ook hier voor magie op het witte scherm zorgen. De schitterende montage, de fragmentarische vertelling, onverwachte animatiefragmenten, sublieme beelden, de humor, de choreografie én vooral de muziek. Hoe bloederig de scènes zijn, zo opgewekt en vrolijk zijn de deuntjes die deze slachting begeleiden.

Het eigenlijke doden van Bill zal echter niet meer voor dit jaar zijn, want meer dan een stem, een schim en een geborduurde naam op een zakdoek krijgen we hier niet te zien van de man. Dit eerste deel eindigt met een geweldige cliffhanger: frustrerend, maar geniaal. We hadden eigenlijk niks anders verwacht van Tarantino. Nu is het alleen nog afwachten op de finale ontknoping ergens volgend jaar…