Love Actually

Als Richard Curtis op de proppen komt met een nieuw scenario, mag je er donder op zeggen dat het een lovestory is. Na Four Weddings And A Funeral, Notting Hill en Bridget Jones's Diary haalt de vermeende koning van de romantische komedie nu Love Actually van onder het stof: een mengelmoes van tien liefdesverhalen, die Curtis op een inspiratieloze dag schreef.

Zonder pardon: Richard Curtis heeft zijn regiedebuut gemist. Hij mag zijn sporen dan al verdiend hebben als scenarist, als regisseur schiet hij toch flink tekort. Wie maakt er nu een romantische komedie van ruim twee uur? Wie pompt er nu tien verhaallijnen in een film? Wie stelt er nu twintig hoofdpersonages voor aan de kijker? Dat is om moeilijkheden vragen. Het resultaat is een willekeurig van-de-hak-op-de-tak-springen: niet zo handig om te volgen, om het eufemistisch uit te drukken.

Om zijn gestuntel als regisseur wat te verdoezelen, deed Curtis een beroep op de grootste sterren uit de Britse filmwereld. Want hoe beter de acteurs, hoe minder werk er voor de regisseur is uiteraard. De immer broze en onhandige Hugh Grant vertolkt de rol van de Britse premier. Hij wordt tot over zijn oren verliefd op zijn assistente. Hij krijgt wel af te rekenen met een sterke concurrent: de president van de Verenigde Staten. Je leest het al, geloofwaardigheid is ook niet de sterkste kant van deze film.

Naast Hugh Grant maken ook Liam Neeson, Emma Thompson en Alan Rickman (de Duitse slechterik uit Die Hard) hun opwachting in deze film. De onweerstaanbare Keira Knightley is een streling voor het mannelijk oog. Ze is zonder discussie de knapste verschijning in de film. Zelfs Claudia Schiffer kan niet aan haar tippen. Ja hoor, de Duitse schone van weleer heeft ook een rolletje. Net zoals Rowan Atkinson die maar niet van zijn Mr. Bean-imago afraakt. Wat die hier komen doen is trouwens een groot raadsel. Het zijn twee bekende namen die de affiche nog aantrekkelijker maken, maar maak je geen illusies: ze zijn slechts figuranten.

Je moet geen Einstein zijn om te weten dat Love Actually rond liefde draait. Maar wat is liefde nu eigenlijk? Denk maar niet dat je het antwoord krijgt in deze film. Wat je wel krijgt is een opsomming van soorten liefdes. Verdrongen liefde, waarbij Laura Linney haar liefde voor een collega niet durft te uiten. Kinderliefde: een twaalfjarige jongen zet de luchthaven van Heathrow op zijn kop uit liefde voor een knap Amerikaans meisje uit zijn school. Kris Marshall trekt naar Amerika om zijn seksuele lusten te bevredigen. De romantische ziel heeft zijn uiterlijk niet mee maar komt wel terug met niet een, maar twee babes. Een schrijver neemt een taalbad om zijn Portugese meid ten huwelijk te vragen. De eenzame jongeman Andrew Lincoln worstelt met platonische liefde: hij verlangt in het geheim naar de vrouw van zijn beste vriend.

Dat Love Actually nu in de cinemazalen draait, is geen toeval. De kerstperiode is de meest romantische tijd van het jaar. Het is een tijd waarin mensen genieten van de gezelligheid en van elkaar. Een tijd waarin je de waarheid zegt en waarin gevoelloze mensen toch een hart blijken te hebben. Het zijn stuk voor stuk clichébeelden die je in de film vaak te zien krijgt. Love Actually herinnert de kijker ongetwijfeld aan de romantiek die bij Kerstmis hoort.

Twee uur en een kwartier. Dat is honderd vijfendertig minuten romantische blabla zonder al te veel boemboem. Welgeteld een keer belandt een verliefd koppel in bed, maar daar blijft het ook bij. Een gsm gooit roet in het eten en geeft de kijkers niet waar ze recht op hebben: iets zien! Kortom, Love Actually is voor echte lovefreaks.