Rabbit-proof Fence

Apartheid in Zuid-Afrika, segregatie in Amerika, nazisme en fascisme in Europa… Elk plekje in de wereld heeft wel een duister bladzijde in haar geschiedenis, die men liever niet aan de grote klok hangt. Zo ook Australië. Doris Pilkington (geboren als Nugi Garimara) schreef er met Follow The Rabbit-Proof Fence een boek over, Phillip Noyce verfilmde dit waargebeurde verhaal.

West-Australië, 1931. De Australische regering heeft het recht om alle Aboriginal halfbloedjes bij hun moeder weg te halen en in een soort kamp op te leiden tot dienstmeisjes of fabriekswerkers. Deze ’stolen generation’, zoals ze worden genoemd, moet dan op hun beurt trouwen met blanke mannen of vrouwen, opdat het Aboriginalras ’gezuiverd’ en uitgeroeid wordt.

In Rabbit-Proof Fence worden drie Aboriginal meisjes, Molly (14j) — de moeder van Doris Pilkington —, Gracie (10j.) en Daisy (8j.) weggehaald van bij hun moeders en naar Moore River gebracht, zo’n opleidingskamp. Hoewel ze daar al onmiddellijk zien dat weglopertjes hardhandig worden aangepakt, beslist Molly dat ze haar kans zal wagen. Als er onweer in de lucht hangt, vlucht zij samen met Gracie en Daisy weg. De regen zal hun sporen uitwissen en dat zal hen wat voorsprong geven.

Molly is vastberaden om thuis te geraken, ook al zal ze daarvoor 1500 mijl moeten afleggen. Zodra ze het hek, de rabbit-proof fence, vindt waarlangs ze woont, zal ze haar moeder terugvinden. De tiener is pienter genoeg om haar achtervolgers te misleiden en weet keer op keer aan hen te ontsnappen. Ze brengt de staatsvoogd, Mr Neville (Kenneth Brannagh), in verlegenheid en hij zet een heuse heksenjacht op touw om hen alsnog te onderscheppen.

Rabbit-Proof Fence is zeker en vast niet de beste film van dit jaar, maar hier primeert de sterkte van dit waargebeurde en aangrijpende verhaal over een stukje geschiedenis dat nooit echt veel aandacht heeft gekregen, hoe schandalig die ook is. Je kan dus alleen maar mateloos veel respect hebben voor deze moedige straffe madammen en meisjes die het aan durfden om voor zichzelf op te komen. Dit is misschien een uitgelezen kans om het debat rond de rechten van de Aboriginals in Australië terug wat in de belangstelling te brengen.