PUKKELPOP: Passion Pit :: ''Dansmuziek komt uit de Verenigde Staten; niet alles is Brits''

goddeau: Manners is zonder twijfel een studioalbum.
Hultquist: “Absoluut. Wat ons opvalt nu we live spelen, is dat we meer en meer kunnen experimenteren. We spelen de laatste tijd veel sessies voor radio en televisie, en tot onze verbazing vinden we het zelf steeds beter klinken. Er zijn songs die we live anders kunnen aanpakken dan op de plaat, maar toch zijn er bepaalde details op de plaat die we live ook willen spelen omdat ze toch essentieel zijn voor het nummer.”
goddeau: Als de schaal gaat van de live-energie van Iggy Pop tot het studiogeknutsel van Radiohead, waar bevinden jullie je dan?
Hultquist: “Geef mij maar beide: live spelen en in de studio creëren. Ik hou ervan om nieuwe nummers te maken, maar ik kan echt niet eeuwig in die studio blijven zitten. Zolang er concerten volgen, heb ik er geen probleem mee want ik zie graag de reactie van het publiek. Ik zou het niet zien zitten om een nieuw nummer pas een jaar nadat we het hadden geschreven te spelen. Dan kan het publiek evengoed niet reageren. Zulke zaken moeten we vermijden en nieuw werk moeten we gewoon meteen op een publiek testen.”
Donmoyer: “Ik zou elke dag in de studio willen zitten. Laat mij na een paar weken touren maar wat rusten, anders sterf ik.”

goddeau: Hoe zijn jullie in contact gekomen met producer Chris Zane?
Hultquist: “Chris is de producer van Les Savy Fav, de bazen van ons label. Michael had een paar demo’s opgenomen, maar we vonden het maar niets. We hebben Chris dan aangesproken en voor we het wisten was hij onze producer. We all love him.”
Donmoyer: “Hij was constant met de plaat bezig. Eigenlijk zou ik hem niet de producer van de plaat noemen, eerder van ons als groep; we werden klaargestoomd voor het grotere werk. We zijn bij hem aangekomen als kinderen en we zijn naar buiten gekomen in de echte wereld, niet alleen in de studio maar ook in het echte leven. Hij leerde ons vooral de kleine details van hoe we de band moeten beheren en gaf productietips. Ik zou hem eerder een mentor noemen.”

goddeau: Jullie zitten nu al bij een major label. Is dit niet te hoog gegrepen?
Donmoyer: “In de Verenigde Staten zitten we bij Frenchkiss Records, wat in onze ogen toch een goed indielabel is. Voor de release in het buitenland maakten we meteen de stap naar Sony.
Hultquist: “Er komt meer druk aan te pas en dat is soms wel een voordeel. Er wordt zoveel meer van ons verwacht dan in het begin, we moeten ons nu bewijzen.”

goddeau: Het is wel allemaal heel snel gegaan.
Hultquist: “Ik haat het als mensen ons naar voorschuiven als onehitwonder of welke belachelijke term dan ook. Het is inderdaad snel gegaan. We hebben gewoon geluk gehad, je zult ons zeker niet horen beweren dat we de beste band in de wereld zijn en dat het daardoor komt. Het voelt zelfs eerder vreemd aan.”
Donmoyer: “Vreemd? Voor de mensen zal dat wel zo zijn dat wij er zo plots staan. Maar wij werken non-stop. We hebben nog veel voor de boeg en dat kan alleen verbeterd worden door hard te werken.”

goddeau: Tot slot: jullie zijn afkomstig uit Massachusetts, een van de plaatsen waar de Britse kolonisten voor het eerst voet aan wal zetten. Zit er daarom ook heel wat Britse invloed in Passion Pit?
Hultquist: ”We wonen nu wel in Massachusetts, maar we zijn er eigenlijk helemaal niet opgegroeid. Mensen vragen me altijd van hoe het is om daar op te groeien, dat weet ik toch niet! Het was een goede plaats om onze kwaliteiten uit te breiden. Wat heel Brits is in Massachusetts is de dance: je hoort daar heel veel dancemuziek, zoals dubstep.”
Donmoyer: “Er is daar ook veel fidget house.”
Hultquist: (kijkt Donmoyer bevreemd aan) “Fidget house?! Wat is dat nu weer? (tot ons) Hij is een dj, hij komt veel af met onbekende genres. Dance is trouwens uitgevonden in het Middenwesten, niet in Europa, wist je dat? Britten doen altijd alsof het van hun is, maar no way man!”

Passion Pit speelt op 18 november in de Botanique.