Spiderman

Wie weet dat Spider-Man in Amerika alle toeschouwerrecords verbrak, dat een van de meest clichématige comic books uit ’s werelds geschiedenis aan de basis lag van deze superproductie, en dat de liefdeshistorie volgens de makers doelbewust is beklemtoond, is voldoende gewaarschuwd. Een slechte, een goeie, en een mooie: what you see is what you get!

Spider-Man is een prima marketingproduct. Aan de reeds succesvol beproefde combinatie van actie en romantiek is heden het ingrediënt tienerkomedie toegevoegd. ‘Om de herkenbaarheid te verhogen is Peter Parker (Spider-Man) in het dagelijkse leven geen superheld, maar een nerd,’ verheldert regisseur Sam Raimi het opzet de voorgeschiedenis zich te laten afspelen tijdens de weken voor high school graduation. Wel wel. Wat een belediging voor zijn publiek. Of nee, eigenlijk is Raimi heel realistisch. Want wie leest er nu in hemelsnaam die belachelijke Spider-Man strips? Inderdaad, watjes. Woessies zoals Raimi zelf, die naar eigen zeggen vroeger ook nooit wat durfde zeggen tegen het buurmeisje waar hij jarenlang verliefd op was, en dat in een melancholische bui achteraf allemaal heel cute vindt van zichzelf.

Het verklaart alleszins ook de bijzonder laffe aanpak waarvan de film getuigt. Gesneden en verpakt volgens het klassieke, ultraconservatieve Hollywood-systeem, is de vorm van de film al even doorzichtig als de plot die je van op kilometers afstand doorziet. De speciale effecten — Spider-Man die gezwind door Manhattan slingert — zijn leuk voor de trailer, maar blijven niet echt boeien. Af en toe permitteert de regisseur wel een gewaagde montage, zoals die keer dat er afgebroken wordt in het midden van een dialoog, waarop meteen de volgende scène begint — al vermoeden we sterk dat onze projector vandaag gewoon een slechte dag had.

En de geroemde hoofdrolspelers dan? Tobey Maguire en Kirsten Dunst, twee opkomende sterren die voornamelijk in kleinere meerwaarde-producties meespeelden: lopen ze verloren of geven ze de film een arty touch? Geen van beide eigenlijk, ze draaien prima mee in de gehaktmolen. Kirsten zoekt naarstig naar een partner die volgens prima Amerikaanse gewoonte voor veiligheid en standvastigheid kan zorgen (waarbij ze geen liefdesvers schuwt om haar pogingen kracht bij te zetten), Tobey leert een verantwoordelijke volwassene te worden die zijn talenten optimaal weet te benutten. Behalve nog meer hoogdravende liefdesverzen bevat zijn vocabularium voornamelijk de tagline van de film: with great power comes great responsibility (we hebben echt geprobeerd, maar konden niet bijhouden hoeveel keer precies deze stinker werd gedeclameerd).