DOSSIER 1969: Van 'Let It Be' naar 'Let It Bleed'

Op 15 augustus vierde het Woodstockfestival zijn veertigste verjaardag. Het legendarische muziekfestival staat geboekstaafd als het ultieme symbool van het vreedzame hippietijdperk, maar amper vier maanden later, op 6 december 1969, werd de flower power-droom doorprikt met het dodelijke Altamont-incident. Of hoe Let It Be plots Let It Bleed werd.

"Tot aan Woodstock dachten wij over onszelf als individuele, onsamenhangende hippies. Door Woodstock werd voor iedereen duidelijk dat het om een veel grotere en consistentere beweging ging." Aan het woord is David Crosby van de Amerikaanse folkgroep Crosby, Stills, Nash & Young. "Wij moesten per helikopter naar de festivalsite worden overgevlogen, anders waren we nooit op tijd op het podium geraakt", aldus Crosby. Op de toegangswegen richting Woodstock, tot dan toe een onooglijk dorpje aan de Amerikaanse oostkust, stonden tientallen kilometers file. "Het was net of er ergens marsmannetjes waren geland."

Woodstock: three days of peace and music

In het weekend van 15 augustus 1969 zakten meer dan 400.000 jonge muziekfans van over heel Amerika af naar Woodstock, New York. Daar, op de velden van boer Max Yasgur, wilden bezielers Michael Lang en Artie Kornfeld een driedaags muziekfestival organiseren om de bonte hippiebeweging definitief op de kaart te zetten. Op de affiche stonden alleen groepen die toen bijzonder succesvol waren, van Jimi Hendrix en The Who over Joni Mitchell tot The Band en Creedence Clearwater Revival. "De hele wereld had de ogen dat weekend op ons gericht. Woodstock was de ideale gelegenheid om aan iedereen te tonen hoe het er zou uitzien als wij, hippies, de touwtjes in handen zouden hebben", aldus Kornfeld.

Ondanks het hopeloos in de soep draaiende uurrooster, de eindeloze regenval en het daarmee gepaarde risico op elektrische schokken en de organisatorische chaos, groeide Woodstock uit tot het ultieme orgelpunt van de magische jaren zestig. Het was het grootste en meest succesvolle evenement van het decennium en incarneerde ten volle de drie geboden van de hippiebeweging: seks, drugs en rock-’n-roll. Flower power op zijn best, zoals ten overvloede blijkt uit de binnenkort heruitgebrachte documentaire Woodstock: three days of peace and music van Michael Wadleigh.

Let It Be vs. Let It Bleed

Niet aanwezig op Woodstock, maar wel een van de grootste bands van dat moment: The Rolling Stones. Na de dood van stichtend lid Brian Jones in juli ’69 gaven The Stones in het Londense Hyde Park een gratis herdenkingsconcert. Geschatte opkomst: een half miljoen fans, nog een stuk meer dan Woodstock dus. Om maar te zeggen dat Mick Jagger en de zijnen in ’69 op het toppunt van hun carrière zaten.

De in het najaar van 1969 uitgebrachte elpee Let It Bleed moest een definitief einde maken aan de jarenlange competitie met The Beatles, die net een nieuwe megahit te pakken hadden met Let It Be. Met Let It Bleed, de overeenkomst qua titel is uiteraard niet toevallig, wilden The Stones zich verder profileren als de gemene tegenhanger van de ideale schoonzonen uit Liverpool.