Frank Boeijen :: ''Ik heb een eindpunt bereikt''

Frank Boeijen interview je niet. Je praat met hem, een paar uur lang, tijdens het drinken van enkele uitstekende flessen Sancerre. De aanleiding? 's Mans nieuwe, uitstekende Camera, een gebalde popplaat die vooral muzikaal lijkt terug te blikken op een carrière van ondertussen al exact dertig jaar.

"Camera is hier enkele kilometers verderop opgenomen. Ik hou van deze stad. Brussel heeft een immense geschiedenis, dat is ook heel zichtbaar. Voor mij is het een echte wereldstad, die heb je in Nederland niet. Ze is veel groter dan Rotterdam, Amsterdam of Den Haag. Maar het is wel een verwarrende stad. Het mooie aan Brussel is dat kosmopolitische. Je hebt hier een heel ander soort kosmopolisme, waar mensen ook graag voor naar hier komen. Dat geeft het ook een zekere grandeur. Ik zie Brussel als het kleine broertje van Parijs."

"Ook Vaderland uit 1997 heb ik hier opgenomen, maar dat is de enige overeenkomst. (denkt na) Camera is meer een objectief standpunt. Tijdens Vaderland zat ik middenin het verdriet om het verlies van mijn vader. En plots gingen ook allerlei andere mensen dood. Dat speelt hier allemaal niet. Camera is meer een plaat van verwerkt verdriet. Op een gegeven moment moet je leren leven met die shit. Maar ik ben er wel lang mee bezig geweest. In "Onderkant van de hemel" stel ik me wel weer voor dat de wolken, de lucht eigenlijk de vloer zijn van de hemel waar die mensen naartoe zijn gegaan. Dat is wel mooi, dat is eigenlijk het enige nummer dat ik zo kan bedenken dat die thematiek raakt. Mijn moeder was er bijvoorbeeld van overtuigd dat ze naar mijn vader ging toen ze stierf. Ze zei bij zijn dood: "Hou een plaatsje voor me vrij daar, jongen". Maar eerlijk, I don’t buy it."

"De geest is uit de fles in Nederland"

"Mijn vorige plaat As was eigenlijk een soort afscheid van, een afrekening met het land waar ik vandaan kom. De ontwikkelingen in Nederland zie ik met grote zorg aan. We wilden dat nu buiten de plaat houden, maar het is er toch weer ingeslopen. "Op een dag" heeft er mee te maken — dat gaat erover dat iedereen eigenlijk wel een kans verdient — net als "Alles wat ik had". De geest is uit de fles in Nederland. Ik heb nooit geloofd in de Nederlandse tolerantie. Toen ik in 1984 "Zwart Wit" uitbracht, werd ik aan alle kanten bedreigd. They wanted to kill me. Ik moest met politiebegeleiding optreden, en 25 jaar later weer. Vorig jaar zong ik namelijk in het kader van een of ander project "Zwart Wit" in het Arabisch. Hopla, weer bedreigd. Het was een manifestatie, maar niemand heeft daar de naam Wilders genoemd. Hoewel er wel één iemand stond, met een spandoek: I hartje Wilders, als humor. Dat was het enige wat in beeld kwam, en daardoor werd het plots een evenement tegen Wilders. En dat wilden ze nu juist voorkomen. Die man moet je niet noemen. Maar het is wel een zorgwekkend fenomeen. Die ongelooflijke woede en onvrede die in Nederland naar buiten is gekomen, die intolerantie, die boort hij aan. En daar slaagt hij enorm in."

"Die partij is één grote chaos: ze weten daar niet eens hoe de parlementaire democratie in elkaar zit. Dat er twee kamers zijn bijvoorbeeld (lacht). Daar moeten ze dus een cursusje voor krijgen. Hij stelt immigratie voor als iets tijdelijks. Er zijn één miljoen mensen in Nederland die van allochtone afkomst zijn, misschien is de helft ervan in Nederland geboren. Die kun je niet gewoon het land uitzetten. Dat is eigenlijk heel erg grof. Hij wilde belastingen op de hoofddoekjes heffen, vanwege milieuverontreiniging. De kopvoddentaks. Als ik een jonge Marokkaan was geweest, ik weet niet of ik dan zo rustig was gebleven. Uitermate beledigend is het."