Frank Boeijen :: ''Ik heb een eindpunt bereikt''

"Maar woedend ben ik niet meer, zoals vroeger. Je moet slim zijn, pleiten voor een alternatief en het helemaal niet over die man hebben. Het alternatief is gewoon een basisgevoel van meer menselijkheid, zonder oogkleppen. Ik blijf het dan ook de plicht van artiesten vinden om daar tegen te reageren. Wel, nu heb ik het anders gedaan: je kunt daar immers ook een soort weerloze schoonheid tegenover zetten, die overigens toch niet door die mensen zou worden gehoord, maar wat wel voor jezelf en misschien ook voor je publiek een soort haven is voor wie daar anders over denkt en anders in het leven staat. Je ziet dat overal in Europa die polarisatie toeneemt. En niet in Amerika eigenlijk, dat hebben ze daar al lang gehad. In de jaren zestig hadden ze daar rassenrellen. Nu hebben ze een zwarte president. Alles wat in Amerika gebeurt, gebeurt in Europa ook. Over twintig jaar hebben wij een Marokkaanse premier, let op mijn woorden."(lacht luid)

Zwarte muziek en Engelse meisjes

"Ach, ik wou gewoon een plaat maken die ik zelf heel graag draai. Zoals After The Goldrush van Neil Young, Blonde On Blonde van Dylan, Astral Weeks van Morrison, Closing Time van Waits… Dat is zo’n heel rijtje waar ik iedere keer weer naar terugkom. Tijdloze muziek, en ook van een merkwaardig soort eigenwijsheid, maar niet onaangenaam. Ik denk nog altijd in termen van een plaat, en voor mij bestaat die ook uit twee kanten. Er bestaan ook veel versies van deze plaat omdat we gewoon in de studio live speelden."

"Ik heb het idee dat ik ergens van bevrijd ben, maar ik weet niet waarvan. Zoiets van: "na dertig jaar ga ik nu echt beginnen" (lacht). Ik kan nu gewoon mijn zin doen. Ik luister op dit moment veel naar soulmuziek, en heb er ook altijd enorm van gehouden. Maar ik was vergeten hoe dat nu precies gaat met die muziek. Marvin Gaye is natuurlijk een absoluut genie, net als Curtis Mayfield — dat is fantastische muziek van mijn jeugd. Ik ben nu aan het denken om zoiets te gaan doen, met een grote band, hier in de ICP-studio’s: in één ruimte, en opnemen maar. Zo’n holle sound, wat die jonge meisje als Duffy, Adele, Amy Winehouse hebben. Dat gaat voor mij wel even aanpassen worden. In mijn muziek erken ik… (aarzelend) soms de neiging om iets te melodramatisch te worden, een soort wentelen in zelfmedelijden. Die schaamte die je hebt voor wat wat je maakt, heb ik bij deze plaat veel minder. Je hebt een soort natuurlijke schaamte omdat je je zo bloot geeft en ik ben een preuts man. Nu ben ik schaamteloos tevreden en trots, ik zie dit echt wel als een eindpunt. Nu ga ik iets anders doen."

"Internet is een illusie"

"Let wel: ik sta volledig achter alles wat ik ooit op plaat heb gezet. Ik ben nooit over één nacht ijs gegaan. Wat me dan ook erg van streek maakt, is dat de huidige platenwinkels verdwijnen, dat de cd’s over drie, vier jaar verdwijnen. Een cd is een nostalgisch iets. Ik had daar zelfs al moeite mee, en hou nog steeds veel meer van LP’s. Het is uitermate belangrijk dat van deze cd uitstraalt dat hij heel zorgvuldig is gemaakt. Vandaar dat ik heel veel moeite heb met die digitale shit, al dat downloaden zegt me helemaal niks. Dat kraakt de waarde van wat je hebt gemaakt helemaal af. Waar het om gaat, is dat je een soort gedrevenheid hebt. Met al dat voortdurend sms’en, internetten, msn’en, daar heb je het alleen maar druk mee: je zit de hele dag achter dat ding. Tijdverlies. Als ik zie dat iemand op Facebook honderden vrienden heeft… Dat noem ik eenzaamheid. Dat is een illusie van vriendschap,net zoals internet een illusie is, niet de werkelijkheid. Life is a videogame, tegenwoordig."

"Ik wilde bijvoorbeeld ook weer veel gitaren op deze plaat, en ik heb er dan ook veel elektrische gitaren aan toegevoegd. Gewoon cleane, oude, elektrische gitaren. Er zit heel veel in. Soms zijn er twaalf gitaarpartijen in een nummer. Ik ben hem ook gaan masteren in London. Via de koptelefoon hoor je er dus heel veel dingen in. Dat gaat ontegensprekelijk verloren als je er mp3’tjes van maakt en op het web gooit. Dit is ook een popplaat, zeker. Ik hou opeens weer meer van popmuziek. Ik heb lange tijd naar klassieke muziek geluisterd, en kon lange tijd popmuziek niet meer verdragen door die dictatuur van de beat. En die vrolijkheid (lacht luid). Neem nu Elbow, die band is onwaarschijnlijk goed. Maar het meeste hou ik nog van zwarte muziek. Dat is de meest natuurlijke vorm van muziek, dat is de bron. Eigenlijk zou ik gewoon een zwarte band moeten hebben."