Frank Boeijen :: ''Ik heb een eindpunt bereikt''

"Je moet niet vergeten dat ik dit altijd heb gedaan, al sinds de middelbare school. Ik ben nooit gaan studeren, heb nooit een baan gehad. Dan denk ik aan mijn vader, die een typograaf was. Op een dag kwam hij thuis en zei: "Mijn beroep bestaat niet meer". Hij had zich daar sinds zijn twaalfde in gespecialiseerd. Dat is toch wat? En dat gevoel heb ik nu ook, dat ik op een dag thuis kom bij mijn vrouw en zeg: mijn beroep bestaat niet meer. Natuurlijk zal ik altijd muziek blijven maken, maar de kwestie is nu, mijn grote brandende vraag: in welke vorm?"

"Yasmine had me moeten bellen"

"Hoe alle media hier over de dood van Yasmine bericht hebben, is helemaal van de zotheid. Ik was hier toen het gebeurde: ik stond erbij en keek ernaar. Ik heb me bewust afzijdig gehouden die dagen, heb alle vragen om een reactie afgewimpeld. Dan gaat het toch alleen maar om jou, niet om haar. Hoe die families daarbij werden betrokken en werden terechtgesteld als het ware… En wat maakt het mij uit waar ze haar laatste sigaretten heeft gekocht? Who cares, man? Zij is dood. Schandelijk was het."

"Maar het was vooral erg jammer. Ik heb haar goed gekend. (denkt na) Ze had gewoon mij moeten bellen. Ze was jong, en klaarblijkelijk radeloos. Dat hebben we allemaal wel eens. Je zit in je auto, je zit diep in de shit en je denkt: als ik nou m’n stuur even naar rechts draai, ben ik ervan af. Dat is de existentialistische keuze van de mens: je hebt er nooit voor gekozen om een begin te maken aan je leven, maar wel een keuze om er een einde aan te maken. Dat is een groot goed voor de mensheid. Alleen is het natuurlijk ongelooflijk jammer als dat gebeurt in een situatie of een gevoelen waar je misschien later nog had uit kunnen komen. Liefdesverdriet is heel erg, maar dat gaat over. Alles gaat voorbij, zeker ook de grootste pijnen. Ze was een bruisend mens, ambitieus, schrander, heel intelligent, had nog zovele plannen. Dit was een onbezonnen, radeloze actie. Dat is de enige interpretatie die ik eraan kan geven. Mensen die dan zeggen dat zo’n daad "laf" is, moeten hun kop houden. Dat is heel vernederend en beledigend. Natuurlijk is het een moeilijke daad. Het moment waarop je besloten hebt om het te doen, kan een vlaag zijn. Vlagen gaan over. En achteraf ben je misschien blij dat je het niet hebt gedaan."

"Mijn plaat heeft geen enkele zin"

"’Geluk’ lijkt een soort voltooid deelwoord, ’gelukkig’ eigenlijk ook. Wat mij enorm stoort, is dat de westerse kapitalistische consumptiemaatschappij je doet geloven dat je gelukkiger wordt als je een bepaald product koopt. Geluk is zo onwaarschijnlijk relatief. Mensen in het oosten of in de derde wereld zijn veel gelukkiger dan wij hier. Als ik geen geld zou hebben, zou ik niet in dit hotel zitten, maar misschien naast de vuilnisbak hier op straat. Omdat wij allemaal worden opgedragen een hoop rotzooi te consumeren. Dat is totale waanzin. Daar gaat het allemaal niet om. Natuurlijk is het fijn om geld te hebben. Geld is vrijheid, in de vorm van een plastic kaartje waar je alles mee kunt betalen. Geld is de sleutel tot heel veel andere mogelijkheden in deze wereld. Maar ik wil niet zeggen dat iedereen aldoor gelukkig moet zijn. Dat is verschrikkelijk. "Het moet." Ik verzet me er een beetje tegen. Net als ’romantiek’ is ’geluk’ een heel misbruikt woord. Ik wil nu niet te zweverig worden, maar als je ziet naar de Dalai Lama… Wat die man te melden heeft, is ontzettend interessant. Dat is puur non-materialisme. Hij heeft niet eens een land, hij heeft een soort ’vorm’ bereikt die je soms ziet bij andere mensen. Zoals bij Ramses Shaffy. Die man zit, hij zit gewoon. Wij zitten altijd te tobben met duizend gedachten, maar Ramses is. En wij… zullen zijn. En d´t is geluk. Zijn, en vergeven. Tot vergeven zijn we ook steeds minder in staat. Als we dat iets meer zouden kunnen, zou er een pak minder ellende zijn. Maar pas op: verlangen is ook een soort van geluk. Stel dat je niets meer te verlangen zou hebben…"

"Ik ben er echter nog steeds van overtuigd dat het leven geen enkele zin heeft. Daarmee wil ik niet zeggen dat het leven zinloos is. Ik ben soms in staat om erg van dingen te genieten, bijvoorbeeld als ik in Bretagne langs de zee loop, dat is een jeugdherinnering. Dat wil niet zeggen dat het leven dan zin heeft. Nee, als je begrijpt dat de zin van het leven uiteindelijk de dood is — daarin heb ik wel begrip voor zelfmoordenaars — begrijp je het pas goed denk ik. Maar als je dat tegen een gewone sterveling zegt, is dat geen leuke boodschap. Het is fijn om jezelf voor de gek te houden. Ik heb nu een hele mooie plaat gemaakt, maar eigenlijk heeft dat geen enkele zin. Het doet mij natuurlijk wel deugd dat luisteraars er zin in vinden, maar het gaat erom dat ik het zelf ook mooi vind, hoe egocentrisch dat ook klinkt. Je kunt uiteraard ook als een schizofreen naar je eigen muziek luisteren en zeggen: what the fuck is this, ik zet iets anders op. De bedoeling is natuurlijk dat ik iets opzet waar ik graag naar luister. En dat heb ik met deze plaat, terwijl ik absoluut niet van Nederlandstalige muziek hou. Ik vind dat vreselijk. Ik luister er nooit naar. Tenzij naar een Raymond, of Herman Van Veen. Die man is echt fantastisch, dat mag weleens een keer gezegd worden."