Telex :: Belgium... Ten Points

België en het Eurovisiesongfestival hebben een op zijn zachtst gezegd vreemde verhouding. Ons land sloeg er — op twee Waalse inzendingen na — maar niet in om enige punten van waarde te scoren. Het festival van kitsch en snelle successen ligt velen steeds zwaar op de maag en dat terwijl het hele gebeuren ooit met een knipoog bekeken werd, althans een keer.

Want hoe amusant de fel flikkerende paarse glitterpakken van Nicole & Hugo ook mogen zijn, hun "Baby Baby" blijft compositorisch wel overeind staan terwijl de gedateerde danspassen hooguit frivool overkomen. Zelfs Pas De Deux’ "Rendez-Vous" (1983) dat in navolging van enkele wilde danspassen van Louis Neefs uit 1969 tijdens "Jennifer Jennings" beroering opwekte, had niet dat doel. De enige Belgische inzending die ooit oprecht als een grap bekeken werd, door de artiest in kwestie althans, was Telex wiens "Euro-vision" het hele circus in zijn hemd wou zetten.

De grootste grap echter zagen we onder Portugese vlag met een band die dat hoewel ze zelf voor de laatste plaats ging onverwachts het tweede hoogste aantal punten (10) kreeg en zo toch nog Marokko en Finland achter zich liet. Het gros van de fans kon er echter niet mee lachen, want de groep zou een knieval voor het succes gemaakt hebben en zichzelf in de uitverkoop gezet hebben. Een vreemde gedachtekronkel, daar de band steevast het pad van de humor en ironie in zijn muziek bewandeld had, zoals onder meer de covers "Ça plane pour moi" (Plastic Bertrand) en "Rock around the clock" (Bill Haley and his Comets) op debuutplaat Looking For Saint-Tropez (1979) bewezen.

Pakmoväst

Beide songs lieten weinig heel van het origineel en kozen voor een haast klinische, robotaanpak waarbij in het geval van "Ça plane pour moi" zelfs elke passie en snelheid ingeruild werden voor een tergend traag pulserend ritme. De aanpak was typerend voor de eerste platen van Telex. Op Neurovision zou "Dance To The Music" van Sly and the Family Stone een gelijkaardige oneerbiedige bewerking krijgen. Het leek wel alsof Kraftwerk zijn ernst en Deutsche Grundlichkeit van zich afgeschud had in ruil voor een frivoler en vrolijker electrogeluid dat zich net zozeer door disco liet inspireren als door de eerste experimenten met elektronische muziek.

Geheel uit het niets kwam de band met andere woorden niet. Elektronische muziek was mede dankzij Kraftwerks Autobahn (1974) alvast in Europa ingeburgerd geraakt. Toch was het verrassend te noemen dat Telex net voor deze aanpak koos, want ook al waren Dan Lacksman en Michel Moer relatief onbekenden, Marc Moulin had alvast naam gemaakt als jazzmuzikant (Sam Suffy (1974)) en als lid van Placebo wiens albums (Ball Of Eyes (1971), Placebo 73 (1973) en Placebo (1974)) positief onthaald werden. In het bijzonder de lichtvoetige aanpak en sterk popgerichte teneur van de songs vormden een belangrijke breuk met Moulins vroegere werk.

Toch vormde dit geen struikelblok, zoals het wereldwijde succes van "Moskow Diskow" aantoonde. De track, geplukt uit Looking For Saint-Tropez, blijft het bekendste nummer van de band en behoort tot de beste songs die de groep uitgebracht heeft. Jammer genoeg klonk de rest van de plaat een pak minder memorabel. Ook al weten "Some day – Un jour" (dat als een kladje van Air klinkt), "Something To Say" en "Victime de la société # 2" immers op hun manier te begeesteren (soms door hun hoge kitsch- en flauwe humorgehalte), het niveau van de single halen ze niet, waardoor Looking For Saint-Tropez vooral een interessant curiosum wordt.

Een jaar later volgde Neurovision dat een belangrijke stap vooruit betekende. De groep nam zichzelf nog steeds niet serieus maar klonk muzikaal een pak coherenter. Single "Euro-Vision" is paradoxaal genoeg de vreemde eend op de plaat die zichzelf duidelijk binnen de electro/wave-scene van de vroege jaren tachtig plaatst en de vrolijke disco-invloeden naar de achtergrond verbant. Geen wonder dus dat platenlabel Virgin Telex als een New Romantics-band trachtte te slijten, alleen saboteerde Telex het eigen succes vakkundig door zijn songs titels als "We’re all getting old" en "Cliché" te geven.