Telex :: Belgium... Ten Points

This town ain’t big enough

Voor hun derde album Sex (1981, ook gekend als Bird And Bees) schakelde het Franstalige trio de hulp van Sparks in bij het schrijven van de teksten. De keuze voor een puur Engelstalig album (op de vorige platen was het gros van de songs Franstalig) alsook een duidelijker muzikaal kader maakten duidelijk dat Telex zichzelf ernstig genoeg nam om internationaal succes na te streven. De soms flauwe humor van de eerste platen is grotendeels verbannen (het heerlijk ironische "Sigmund Freud’s Party" vormt een belangrijke uitzondering) terwijl de muziek net als bij Neurovision opmerkelijk afgewerkt en doordacht klinkt.

Ondanks zijn "volwassen" status blijft Telex evenwel een cultgroep die het vooral bij een kleine schare technofanaten goed doet. Het in 1984 uitgebrachte Wonderful World wordt niet eens internationaal uitgebracht. Dat weerhoudt Warner er evenwel niet van om de band in 1986 vooralsnog te tekenen voor wat hun laatste studioalbum zou worden. Looney Tunes is niet minder dan een hommage aan de gelijknamige tekenreeks, inclusief van de pot gerukte samples en vreemde teksten waaronder het sociaalkritische "Temporary Chicken". Hoewel het album de interesse in Telex niet hernieuwen kan, groeit de single "Spike Jonze" uit tot een van de bekendste tracks van de band.

Officieel blijft de band bestaan maar het wordt al snel duidelijk dat er geen nieuw materiaal verwacht moet worden. In 1989 verschijnt een eerste remixalbum Les rythmes automatiques dat voornamelijk songs uit de eerste twee albums onder handen neemt. In 1993 verschijnt met de verzamelbox Belgium…One Point een eerste herwaardering van Telex. Vijf jaar later volgt niet alleen de tweede remix-cd (ditmaal door ronkende namen als Carl Craig) I Don’t Like Music Vol. 1 maar ook de compilatie-cd I Don’t Like Remixes. Original Classics 78-86. Nog een jaar later tenslotte ligt het derde remix-album in de winkel I Still Don’t Like Music Vol. 2. En dan wordt het opnieuw stil rond de band.

J’aime la vie

Althans tot in 2006 wanneer Telex onverwachts met een nieuwe plaat op de proppen komt. Geheel in de lijn van de oude platen worden eigen nummers gekoppeld aan eigenzinnige covers van onder meer Elvis Presley ("Jailhouse Rock") of Sandra Kims "J’aime la vie". How Do You Dance grijpt terug naarTelex’ electro, zij het met modernere apparatuur. Op de single "On The Road Again" na, gaat het album echter ook ditmaal bijna geruisloos aan het grote publiek voorbij en houdt Telex definitief op te bestaan, al wordt het opnieuw niet met zoveel woorden gezegd.

Grotendeels genegeerd door Jan Modaal gedurende zijn hele carrière oefende Telex desalniettemin een niet te onderschatten invloed op de electrowereld uit. Niet alleen namen gewaardeerde producers als Juan Atkins en Carl Craig de songs van de band onder handen, ook het trio zelf waagde zich aan remixes van songs van onder meer The Pet Shop Boys, Pizzicato Five en Depeche Mode. Misschien wordt het dertig jaar na het verschijnen van Looking For Saint-Tropez dan ook maar eens tijd om Telex opnieuw en finaal de status te geven die hij verdient. Het verzamelalbum Ultimate Best Of is een mooie stap in de juiste richting, maar een heruitgave van de studioplaten zou pas echt de kers op de taart zijn.