|
De hele maand december blikt goddeau.com terug op het afgelopen jaar met de interviewreeks DIT WAS 2009. Daarin laten we artiesten aan het woord die het jaar maakten of wiens plaat onterecht onopgemerkt de vergetelheid indook.
 Een langverwachte en goed onthaalde derde plaat die eindelijk het levenslicht zag, een tournee die startte op de hoofdaders van het nationale clubcircuit en reikt tot in Japan, zes nominaties voor de MIA’s: Bent Van Looy, frontman van Das Pop, mag zich in de handen wrijven als de balans van het voorbije jaar wordt opgemaakt. Met een vliegticket naar Zweden in de ene hand en een gsm in de andere staat hij ons te woord.
goddeau: Men spreekt altijd van ‘de moeilijke derde plaat’ van een band, maar in jullie geval heeft dat een andere betekenis.
Van Looy: “Bij ons was het net omgekeerd, heb ik de indruk. Het was net de eerste plaat die heel moeilijk was, de derde was eigenlijk gemakkelijk, op muzikaal vlak dan, (cynisch) maar de business er rond duurde dan weer iets langer.”
goddeau: Heb je ooit gevreesd dat het album er niet meer zou komen? Of was geduld vooral een schone deugd?
Van Looy: “Nee, de plaat was er en het was een goede plaat, dus we wisten dat iemand ze wel zou uitbrengen. We waren wel kieskeurig wie het zou zijn en hoe het zou zijn, dat is de reden waarom het uiteindelijk zo lang geduurd heeft. Voor hetzelfde geld was ze misschien al drie of vier jaar geleden uitgebracht. Maar goed, nu is ze er.”
goddeau: Hoe belangrijk is de rol van de broers Dewaele als producers geweest?
Van Looy: “Zeer groot. Toen we begonnen met de nummers te schrijven, kwamen ze vaak langs en hebben ze ons erop gewezen dat de ware kracht van Das Pop in het samenspelen lag en de eenvoud van het live spelen. Zo hadden we het natuurlijk nog nooit bekeken. We waren wel op die manier begonnen aan de plaat, maar met de bedoeling om het verder te arrangeren in de studio. Voor hen was het echter al goed zo.”
goddeau: Was het ook hun beslissing om de synthesizers aan de kant te zetten?
Van Looy: “Ja (lacht), daar waren ze inderdaad vrij streng in.”
goddeau: Opvallend is het subtiele gebruik van strijkers, in songs als “Underground” of “The Last Thing” vullen ze het nummer op heel uiteenlopende wijze in.
Van Looy: “Dat zal natuurlijk altijd een groot deel van Das Pop blijven, vooral omdat Reinhard (Vanbergen, n.v.d.r.) een extreem goede arrangeur en violist is. Deze keer hebben we die invullingen op een heel juiste manier kunnen gebruiken: gewoon het allerbelangrijkste en voor de rest niets. Omdat de rest van de plaat kaler is, komen de strijkers ook mooier tot hun recht.”
goddeau: Waarom kreeg de plaat uiteindelijk gewoon de naam Das Pop, terwijl de werktitel (Postcards From) Fuckland was? Om een nieuwe start te benadrukken?
Van Looy: “Exact. Dat Fuckland idee was wel leuk, maar ik moet er nu al de helft van de tijd interviews mee vullen, anders zou dat 100 procent zijn en zo interessant was het nu ook weer niet. Het zijn inderdaad meestal startende bands die een titelloze plaat uitbrengen. Zoals eerder gezegd voelde deze plaat voor ons ook zo gemakkelijk aan als een debuutplaat. Nu nog trouwens. Ik heb nog altijd niet het gevoel dat dit al onze derde plaat is.”
16 December 2009 |
