|
Hoezo de noughties leverden geen klassiekers af? Wie al eens geprobeerd heeft een top twintig samen te stellen met onvergetelijke platen van de afgelopen tien jaar, weet dat ook dit decennium meer dan zijn deel eeuwigheidswaarde heeft afgeleverd. De goddeaumedewerkers legden al hun lijstjes samen en kwamen tot deze vijfentwintig platen die ze aan het eind van de twenties nog altijd met plezier zullen draaien.
|
25. Beth Gibbons & Rustin Man :: Out Of Season (2002)
Al vijf jaar was het stil rond Portishead, en niemand rekende er nog op om ooit nieuw werk uit de mond van Beth Gibbons te horen. In 2002 liet de mysterieuze zangeres eeuwig twijfelend Portishead-brein Geoff Barrow dan toch maar alleen in zijn studio achter, om samen met Paul 'Rustin Man' Webb (ex-Talk Talk) het tijdloze Out Of Season te maken. Ja, er was nog leven na(ast) Portishead, en het was wondermooi.
Geen spoor van de machines die bij die triphop zo vaak aan de haal gingen met Gibbons' stem; Out Of Season is de plaat waarop het instrument zich helemaal mag ontplooien, van de zachte opener "Mysteries" tot de duiveluitdrijving "Funny Time Of Year". Een plaat die geschikt is voor elk seizoen. (mvs)
|
|
24. Mauro And The Grooms :: Black Europa (2004)
Het afgelopen decennium bracht Mauro Pawlowski zowat dertig platen uit. Uit zo’n stapel is het vrijwel onmogelijk om dé klassieker te selecteren. Maar als we ons beperken tot de platen die de voormalige Evil Superstar onder eigen naam uitbracht, dan komt bijna automatisch Black Europa bovendrijven als hét album waarmee we ooit ons nageslacht grote ogen zullen laten opzetten. Toegankelijke experimentele rock volgens de ene, metal met een hoek af volgens een andere. Wat er ook van zij, de muziek van Mauro & The Grooms is niet zomaar in een hoekje te duwen. Het enige etiket dat zonder enig voorbehoud op Black Europa kan worden gekleefd, is dat van “onweerstaanbaar.” (jvdb)
|
 |
23. Bloc Party :: A Weekend In The City (2007)
Het zijn verwarrende tijden, en niemand wist dat het afgelopen decennium beter te vatten dan Bloc Party. Op A Weekend In The City slaagt frontman Kele Okereke erin om het rusteloze leven van de opgejaagde twentysomething in de grootstad -- vastgeroest in een kutjob zonder toekomst en met als enige horizon dan maar de door drugs opgepepte feestjes in het weekend -- treffend te verwoorden, terwijl hij en passant ook zijn eigen positie als tweedegeneratie-immigrant in vraag stelt.
Het machtigste moment is die donderende gitaarriff, één minuut ver, die de luisteraar langs de snelweg op de hoes mee de nachtelijke stad intrekt. "Disappear here", leest het bordje net voor we verdwijnen in een maalstroom van verhalen over cocaïneverslaving ("The Prayer", met zijn daverende beats, het echte drugsgebed "On" ... ), jong kuddegedrag (het genadeloze "Uniform") en racisme (het verscheurende "Where Is Home"). Samen met producer Jacknife Lee zoekt de band de grenzen van een rockgeluid op met sterke elektronische interventies.
Urgent, innovatief, opwindend; beter is Bloc Party nog niet geweest. (mvs)
|
 |
22. Portishead :: Third (2008)
In de jaren negentig was er geen enkele band als Portishead: nachtkost, verleidelijk, koortsig en een beetje donker. Na een stilte van meer dan een decennium staat de band er plots opnieuw. Niets is veranderd en tegelijkertijd bijna alles. De zwoele vibe heeft plaats geruimd voor een koude, soms sinistere sfeer. Beklemmend, tegendraads, compromisloos, afstandelijk. Keizerlijk ook. Geen enkele band wist zich het voorbije decennium op zo’n schokkende én overtuigende manier opnieuw uit te vinden zonder ook maar een jota aan geloofwaardigheid en overtuigingskracht in te boeten. Meer nog, en we durven dit amper luidop te zeggen: deze Portishead is nog beter dan de oude. (gp)
|
 |
21. Editors :: An End Has A Start (2007)
"Geruisloos treffender, dieper rakend, en verslavender dan eender welke opflakkerende hype in 2005", zo beschreef (pn) de komst van Editors met The Back Room in 2005. Daarmee had hij zijn beste kruit al verschoten, want opvolger An End Has A Start was dat twee jaar later allemaal nog eens dubbel. Samen met producer Jacknife Lee (alweer hij) gaf de groep zijn geluid een weidse update, een zin voor epiek die op zijn best resoluut voor het kippenvel ging, en op zijn slechtst nog altijd verschrikkelijk urgent klonk.
Coldplay de nieuwe U2? Als An End Has A Start één ding bewees, dan dat het niet lang zal duren eer Editors die titel met recht zal claimen. (mvs)
|
30 December 2009 |
|
