DOSSIER NOUGHTIES: De 25 beste platen van het decennium

15. Death Cab For Cutie :: Transatlanticism (2003) Als Death Cab For Cutie vandaag de roerganger van de indiepop is, dan heeft de groep dat te danken aan dit doorbraakalbum, dat we in een onbewaakt moment zelfs het Nevermind van zijn genre zouden durven te noemen. Hoe Ben Gibbard in de titeltrack, een tragische parabel over uit elkaar groeien, eerst een keer of acht “I need you so much closer” zingt, gitaar en drum stil sluipend naar een climax, en daarna losbarst in “So come on”: het katapulteerde Death Cab in een klap naar de immens populaire The OC-regionen, waardoor er tegenwoordig bakvissen op het AB-podium kruipen tijdens een Death Cab-concert en Gibbard met Zooey Deschanel mag trouwen. Lucky bastard. (md)

14. Sigur Rós :: Takk... (2005) Nu de natuurpracht van IJsland dreigt te verdwijnen in de schaduw van schadelijke aluminiumsmelterijen, komen uithangborden als Björk en Sigur Rós in actie, want “onze natuur is al wat we hebben hier.” Niet zo bescheiden, de muziek mag er ook zijn, niet in het minst de verzameling moois op Takk..., uiteraard geïnspireerd door de weidse landschappen vol watervallen en geisers. De plaat bewijst ook dat schoonheid niet moet worden opgeofferd voor toegankelijkheid. In “Glósóli” (“Gloeiende Ondergrond”) wordt de strijkstok bovengehaald en een episch geluid uitgespreid dat als prille liefde maar toch vertrouwd aanvoelt. De band onderdrukt zijn uitbundigheid niet langer, een gevoel dat zich verder doorzet op Med Sud I Eyrum Vid Spilum Endalaust. Een bedankje is hier wel op zijn plaats! (jp)

13. The Strokes :: Is This It (2001) ZEIKPLAAT! Over het paard getilde designrock! Platte adolescentenpap! Weinig platen hebben het in onze omgeving zo hard te verduren gekregen als Is This It van The Strokes. Maar hey, het is wat flauw om dit kwintet verantwoordelijk te stellen voor de duizenden bandjes met minder talent die ze in hun zog meesleepten. Want dat is uiteindelijk ook het enige dat hen te verwijten viel (die flauwe tweede en derde plaat buiten beschouwing gelaten). De looks van Johnny Thunders, de cool van Lou Reed en een voorliefde voor vetvrije songs die rechtstreeks van bij The Ramones komt. Goede songs bovendien, spits en sexy, met een kop, staart en gewoonlijk ook een knoert van een refrein. Is This It kan nog even mee. (gp)

12. Joanna Newsom :: Ys (2006) 5 Songs, 55 Minuten, 4000 woorden: het langs alle kanten overdonderende Ys heeft alle allures van een levenswerk. Enkel Joanna Newsoms jeugdige leeftijd (ze was 24 toen ze het album opnam) spreekt het tegen. Ys is een plaat voor de eeuwigheid: niet enkel omdat Newsom de edele kunst van het songschrijven hier op een razend doeltreffende manier combineert met een onmiskenbaar vakmanschap, evengoed omdat je er waarschijnlijk letterlijk eindeloos lang nieuwe dingen in kan ontdekken. Case in point: “Only Skin”, het nummer dat 17 minuten lang speelde terwijl we op dit stukje aan het broeden waren en zo’n keer of 5, 6 van ritme, intensiteit en vocale aanpak veranderde. En dan hebben we het nog niet gehad over het rijke vocabularium waarmee Newsom haar epische verhalen vertelt. In tegenstelling tot de mythische Bretoense stad waar de plaat naar vernoemd is, zal Ys nooit verzuipen. (md)

11. Radiohead :: In Rainbows (2007) Toen Radiohead midden jaren negentig doorbrak met het anthem "Creep", dacht iedereen dat het om een lucky shot ging. Drie jaar later gaven de vijf Britten de criticasters lik op stuk. OK Computer werd een mijlpaal in de hedendaagse popmuziek. Toen werkelijk iedereen uit de handen van Yorke en co at, hing de groep de gitaren aan de haak en experimenteerde hij volop met elektronica. Het tweeluik Kid A en Amnesiac werd stuk geanalyseerd, keutelachtige redekavelingen over de vorm werden tot in de eindigheid gevoerd, maar de inhoud werd al te vaak vergeten. De groep zelf diende met het makke Hail To The Thief van repliek. De Radiohead-storm ging voor het eerst sinds lang liggen, maar twee jaar geleden -- alweer wanneer net niemand het nog verwachtte -- was daar plots In Rainbows. Onaangekondigd, helemaal gratis. Zonder anthems, zonder dwarsdoenerij. Er moest maar weer eens worden geluisterd in plaats van geluld. En wie dat deed, ontdekte tien beangstigend perfecte nummers van de beste groep van deze tijd. (mb)