DOSSIER NOUGHTIES: De 25 beste platen van het decennium

10. Godspeed You Black Emperor! :: Lift Your Skinny Fists Like Antennas To Heaven (2000) "There was a playground here. They called it the playground of the world. But they don't sleep anymore on the beach", schudt de oude man mistroostig het hoofd en een gitaar begint een klaaglied dat strijkers dra overnemen. Weemoedig bouwt alles op naar een versnelling die weer uitloopt in echo en een tweede beweging. Op het netvlies passeren zwart-grijze beelden van eenzame landschappen, de muziek vertelt het verhaal van onzichtbare ruïnes. Lift Your Skinny Fists Like Antennas To Heaven schetste, kort voor twee vliegtuigen dat eventjes heel duidelijk maakten, een wereld die moreel failliet was, waarin woorden per definitie corrupt waren en enkel instrumentale muziek met een eventueel crescendo een moment van troost kon brengen. Nog geen twee jaar later was zelfs dat niet meer mogelijk en moest frontman Efrim Menuck toch naar het woord grijpen om zijn machteloosheid uit te drukken met A Silver Mount Zion. Lift Your Skinny Fists is echter het definitieve magnum opus; de slotsom van tien jaar "einde van de geschiedenis en overwinning van het kapitalisme": een symfonie voor een gefaalde maatschappij, voor de mensen aan de onderkant die van de zegeningen niets merkten. Het was Cassandra’s onheilsvoorspelling die wees op de onvermijdelijke toekomst. (mvs)

9. Sufjan Stevens :: Illinois (2005) Sufjan Stevens is een Man Met Een Missie: in 2003 vatte de man met de Perzische voornaam het even cunning als crazy plan op aan ieder van de vijftig staten van de U.S. of A. een plaat te wijden. Vandaag staat Sufjans statenplaat-teller op twee: na home state Michigan kwam al ras Obama's Illinois. Sindsdien is het wachten op de volgende aflevering in dit fascinerende vervolgverhaal. We hebben de voorbije jaren geen plaat méér gekoesterd en geprezen dan deze Illinois en hebben daar vier jaar verder nog geen greintje spijt van. In afwisselend jubelende, extatische opussen -- stelt u zich de weelderige orchestraties van Van Dyke Parks met het minimalisme van Steve Reich als sparring partner voor -- en kleine, haast aan hun eigen broosheid ten onder gaande liedjes verhaalt Sufjan als een ware Bob Dylan van de jaren nul over de landmarks en natives van Illinois: van de Sears Tower over Abraham Lincoln naar Superman. Die onthutsend mooie collectie kroniekjes is echter maar een kapstok om een Groter Verhaal aan op te hangen: een verhaal over Amerika, belofte, vreugde en verdriet. Sufjan groet de dingen en wij groeten hem, dankbaar voor zoveel moois. (tvb)

8. Bright Eyes :: I'm Wide Awake, It's Morning (2005) Twee platen bracht Connor Oberst in 2005 op één dag uit. Daarvan was het niet het met elektronica stoeiende Digital Ash In A Digital Urn dat potten brak, maar het bij de traditionele americana aanknopende I'm Wide Awake, It's Morning. En dat had zo zijn redenen. Dat Oberst tot de beste songschrijvers van zijn generatie behoort, en zijn nummers dat soort digitale toeters en bellen niet nodig hebben. Maar vooral: dat dit de muziek is die Oberst begreep. Beïnvloed door Dylan, Graham Parsons en andere grootheden, ademt de op dat moment 24-jarige (maar wel al ettelijke albums op zijn naam hebbende) Nebraskaan de grote traditie, maar tegelijkertijd grijpt hij deze tijden bij het nekvel. Dit waren de Bushjaren, tijden van ongerechtvaardigde oorlogen, en dat vertaalde zich in opruiende songs als "At The Bottom Of Everything" en "Landlocked Blues", met Emmylou Harris op backings. Ze zal dat ook doen op het briljante walsje "We Are Nowhere And It's Now". Maar het is het kale "Lua" dat het donkere hart van het album vormt: een dronken nachtelijke wandeling huiswaarts met de ontnuchtering al in gedachten, al tastbaar tussen beide protagonisten in. Eén van de klassieke platen van de noughties. (mvs)

7. Queens Of The Stone Age :: Songs For The Deaf (2002) Steek het genie en de nar van Kyuss, de hardst kloppende rockdrummer van zijn generatie en de nachtburgemeester van de rock-‘n-roll bij elkaar en het resultaat is een van de beste hardrockplaten van de voorbije twintig jaar. Dat het album nooit de status van een Nevermind bereikte, heeft enkel te maken met het feit dat hier geen pijn gedeeld wordt, geen persoonlijk verhaal te rapen valt en geen zelfmoord gepleegd wordt. Riffs en de verzengende kracht van vier kerels die een uurtje graniet op een schijf zetten. Gortdroog (die sound!), catchy (die songs!) en eigenlijk ook heavy as fuck (!), Songs For The Deaf schaart zich in het koninklijke gezelschap van Fun House, Let There Be Rock enReign In Blood. (gp)

6. Sigur Ros :: ( ) (2002) Agaetis Birjun werd opgewonden in cd-spelers geschoven met de woorden “Dit moet je horen. Zoiets heb je nog nooit gehoord.” Het iets gepolijstere geluid van Takk... (welkom, songstructuren!) vond 6 jaar later ad nauseam zijn weg naar natuurdocumentaires, gevoelige studentenstereo's en steeds grotere festivalpodia. Maar het echte meesterwerk van Sigur Ros kwam daartussen, volledig naamloos (de echte albumtitel is de leegte tussen de haakjes) en opgebouwd als twee lange postrocksuites. 70 minuten kabbelend van weids en dromerig naar donker en nerveus tot de verpletterende finale. Het geluid van vier elfjes uit IJsland die de postrock de vernieling in spelen. (mvm)