DOSSIER NOUGHTIES: De 25 beste platen van het decennium

5. The Knife :: Silent Shout (2006) Zo donker komen ze zelden. In hetzelfde jaar dat José Gonzalez hun "Heartbeats" reduceerde tot een onschuldig mooi zwijmelliedje, pakte The Knife uit met een beklemmende plaat die alle noties van radiovriendelijkheid vierkant de nek omwrong. Silent Shout is één lange elektronische trip door de vreemde gedachtenwereld van broer en zus Dreijer. Van bij de eerste schrille tonen van de titelsong tot de laatste klanken van "Still Light" snijdt het Zweedse duo de adem af; ja dit is dansmuziek, maar dan van een heel bijzondere, inventieve soort; eentje dat kilte met menselijkheid wist te rijmen en absurdistische vertelsels een gevoelswaarde wist mee te geven. Silent Shout is met nadruk een Plaat; zo'n artistiek coherent geheel waar één visie achter schuilgaat. En dat wist de groep ook live uit te dragen, met optredens die de grens met performancetheater en beeldende kunst opzochten. Het was briljant. Silent Shout is dat nog steeds. (mvs)

4. The National :: Boxer (2007) Boxer begint met een weids galmend, enigszins weifelend pianootje waar Matt Berninger’s bariton zich omheen wentelt. Na anderhalve minuut breekt Bryan Devendorf met enkele slimme drumfills “Fake Empire” open, waarna de song zich met blazers en strijkers naar een climax werkt. Drie immens verslavende minuten, waardoor een mens bijna vergeet om naar de rest van Boxer te luisteren. Het is een album vol beheerste genialiteit, subtiele accenten en net ingehouden woede en dedain. Een album dat even subtiel en onverwacht als zijn openingstrack bij elke beluistering onmisbaarder wordt. (mvm)

3. Antony and the Johnsons :: I Am A Bird Now (2004) Weinigen hadden hem zien aankomen, nog minder volk had verwacht dat iedereen overstag zou gaan voor de klaagzangen van een wat plompe travestiet met de stem van een nachtegaal. Culturo’s, huismoeders, klassiekliefhebbers, metalkerels, BV’s: allemaal plengden ze een traan bij “Hope There’s Someone”, “You Are My Sister” en “Fistful Of Love”, barokke kamerpop die compleet hors catégorie was en is. De plaat is theatraal, bombastisch en verwijfd, maar tegelijkertijd zo verdomd mooi en recht naar het hart. Staat u ons toe om in herhaling te vallen: klinken als een geslagen hond, het gebeurde nooit zo triomfantelijk als op I Am A Bird Now. (gp)

2. Tool :: Lateralus (2001) Vóór 2001 voerden Toolfans verhitte discussies over het feit of Undertow dan wel AEnima het beste album van de band was. Het meesterwerk Lateralus zorgde er voor dat die disputen voortaan gingen over wat nu eigenlijk hun tweede beste plaat was. Want laat u niets wijsmaken: ondanks de stempel ’gewank’ die de band soms krijgt of de bleke score van 1.9 die Pitchfork er aan gaf, is Lateralus een van de invloedrijkste platen uit de jaren nullekes. Toolplaten zijn geen jaarlijks abonnement, de band neemt steeds ettelijke jaren de tijd om iets nieuws af te leveren. Dat schept verwachtingen, die de band hier met de glimlach (hoewel?) inlost. Oosterse invloeden, gedisciplineerde opbouwen en complexe riffs en drumfills binden Lateralus stevig aan elkaar. “Schism” kent iedereen van de radio maar krachttoeren als “Parabola”, “Lateralis” of “Reflection” zijn niets minder dan machtige bitchslaps in het gezicht van de schepper. (jp)

1. Arcade Fire :: Funeral Zelden een plaat gehoord die zo barstte van de levensdrift als Funeral, de eerste langspeler van Arcade Fire. Het veelkoppige gezelschap uit Montreal deed de wereld even stilstaan toen het Funeral in de herfst van 2004 uitbracht. De plaat voert de luisteraar naar een parellel universum, waar schoonheid de boventoon voert, zelfs op momenten dat er tranen aan te pas komen. De intensiteit van Funeral is dan ook zelden geëvenaard, ook niet door Arcade Fire zelf. Maar wat de band ook uitbrengt in de toekomst, tot het einde der tijden kan Arcade Fire bogen op Funeral, een plaat die als geen ander onze noughties een pak draaglijker maakte. (jvdb)