|
 goddeau: Ik vond het jammer dat jullie stemmen op plaat niet zo scherp klinken als live.
Johanna: "Daar heb je gelijk in. Op die EP klinken onze stemmen nog wat flauw. De opname is niet geweldig, en we zingen een stuk beter nu. "
Klara: "Ik zing anders nu. Ik probeer mijn stem wat te veranderen."
Johanna: "Je wil als Devendra Banhart klinken."
Klara: "Ja, euh, neen. Ik wil gewoon anders klinken. Ik hou gewoon meer van de manier waarop mijn stem nu is; het voelt natuurlijker."
goddeau: Jullie vader heeft zelf een verleden in de muziek. Heeft dat geholpen bij het opnemen?
Klara: "Yup, we zijn een familiezaakje. Mijn vader was in de jaren tachtig zelf gitarist van een in Zweden erg bekende rockgroep. Toen ik songs begon te schrijven, was er dus altijd wel een microfoon of zo, om mee op te nemen. Dat was belangrijk; het stelde ons in staat meteen dingen op MySpace te gooien. En hij heeft de plaat samen met ons geproducet."
"Je zou denken dat hij ons nu wat stoere verhalen over zijn tijd heeft verteld, maar niets is minder waar. Zijn grootste les was: geen alcohol, op tijd in bed,… Hij zegt ons dat er geen reden is om stomme dingen te doen als je toert. Je moet zorgen dat je gefocust bent. Nuja, we zijn gelukkig geen feesters: na een optreden zijn we meestal zo moe dat we recht ons bed induiken."
Johanna: "Het belangrijkste voor ons aan dat voorbeeld van onze vader, was dat muzikant worden altijd een optie was. We konden dit als een job doen. We mochten dit ook proberen van hem, kregen geen speeches dat we eerst school moeten afmaken of zo. "
goddeau: Normaal zouden jullie dan ook in de klas moeten zitten, op dit moment, niet?
Klara: Toch niet. Johanna heeft haar school afgemaakt, en ik heb een jaar vakantie genomen. In Zweden kun je op je zestiende van school gaan. 't Is geen goed idee als je later nog een ernstige job wil vinden, maar voor muzikanten is het interessant. Misschien ga ik terug, dat hangt er van af hoe dit alles evolueert. In dat geval ga ik voor producer studeren, denk ik. In elk geval zeker iets met muziek. Wat we nu allemaal beleven, is dus sowieso onschatbaar qua ervaring."
goddeau: Hoe was het om met je vader op te nemen? Kon je eerlijk met hem zijn over de productie van die EP?
Klara: "Ja, we konden echt wel vrijuit spreken. Hij nam ook geen blad voor de mond om ons te zeggen waar wij het niet goed deden. Dat was meestal goed. Niet altijd, maar toch vaak (lacht). Gelukkig hebben Johanna en ik grotendeels dezelfde muzieksmaak, dus we kwamen wel vaak overeen."
"Mensen vragen ons vaak of dat gaat om met je zus in de band te zitten. Voor ons valt dat best wel mee. Uiteindelijk: als je in een band zit, ga je zo veel met elkaar om dat het bijna als familie voelt. Als je met familie een muziekgroep hebt, ken je elkaar tenminste al."
goddeau: Geen grote discussies of Johanna al dan niet een grote pianosolo mag?
Klara: "Neen hoor. (tot Johanna) Wil jij een grote pianosolo?"
Johanna: "Maar neen, gij!"
goddeau: Zou het een goed idee zijn om First Aid Kit ooit uit te breiden tot een volledige band?
Klara: "We hebben een paar shows met een drummer gespeeld. Dat gaat. 't Is een kwestie van de juiste personen te vinden. Ik vind het in elk geval leuk om met iemand anders te spelen. Maar ik weet eigenlijk niet of het echt een goed idee is. Wat wij hebben is zo bijzonder dat ik niet denk dat we zomaar een doorsnee bandbezetting kunnen invoeren. We hebben een broertje van een jaar of tien, die kan een beetje drummen. We hebben met hem al eens een Zweeds liedje opgenomen. Misschien moeten we gewoon wachten tot hij volwassen is?" (lacht)
goddeau: Tot slot; een vraagje over dat filmpje met die Fleet Foxescover waar jullie mee doorbraken. Hoe hebben jullie daar in dat bos zo'n mooie galm gekregen?
Klara: "Er is daar wel degelijk wat galm hoor, maar ik geef toe: we hebben die achteraf wat versterkt. Maar ach, 't is niet alsof we het nummer in de studio eigenlijk opnieuw hebben ingezongen. We hebben maar een béétje vals gespeeld."
27 January 2010 |
