Brett Anderson :: ''The Tears? Da's antieke geschiedenis''

goddeau: Leo had al bij jullie tweede ontmoeting een erg duidelijk beeld waar je met je muziek naar toe moest. Wat had hij je te vertellen?
Anderson: "De suggestie om met houtblazers te werken, bijvoorbeeld. Dat was het belangrijkste, daarnaast had hij gewoon een goed zicht op de complexiteit van elke song. Hij had een heel sterke, duidelijke visie op hoe de plaat moest klinken. In het begin wist ik niet goed of ik hem moest vertrouwen, zoals dat gaat bij elke nieuwe relatie. Als ik de plaat nu beluister, weet ik dat ik hem kan vertrouwen en dus ben ik ook met een gerust hart begonnen aan die improvisatiesessies. Ik weet dat hij daar iets mee aankan."

goddeau: Je hebt met het idee gespeeld om de plaat onder een andere naam uit te brengen.
Anderson: "Ik heb daar serieus over nagedacht. Al die bagage die met mijn naam komt, verveelt me. Ironisch genoeg begin ik daar nu wat aan te ontsnappen. Ik denk dat Slow Attack de eerste van mijn soloplaten is waarover ik recensies heb gelezen. Daarvoor ging het altijd meer over mijzelf dan over de plaat. Je moet die fase uitzitten, besef ik nu. Het heeft drie platen geduurd, maar nu geeft ook de Britse pers me opnieuw een eerlijke kans."

goddeau: Met Suede speelde je indertijd de grote zalen plat, nu je solo op tournee gaat treed je op in heel wat kleinere clubs. Is dat een vloek of een zegen?
Anderson: "Ik heb geen ego dat mezelf in de weg loopt. Ik heb goeie optredens gegeven in grote zalen, maar net zo goed in minieme clubs. Het maakt me niet uit, zolang de show goed is. Het was trouwens niet gemakkelijk om de arrangementen van Slow Attack naar een liveband te vertalen. Dat was nogal tricky. We spelen met een gewone rockbezetting — bas, drum, gitaar — en dat vroeg even werk. Het was een optie om met houtblazers op tour te gaan, maar het zou een logistieke nachtmerrie geweest zijn. Qua dynamiek zou het nogal plat zijn. We zouden ook alleen maar in grote zalen hebben kunnen spelen. Het leek me fijner om de songs deze winter dan gewoon met een kwartet te brengen. Zo zal het ook een pak meer live klinken."
goddeau: Vroeger stond je bekend om je flamboyante podiumgedrag. Was het moeilijk om dat grote gebaar af te zweren om deze songs te brengen?
Anderson: "Het vraagt een andere dynamiek, dat is waar; maar vergis je niet: zeker de songs van Slow Attack zijn erg dramatisch. Het werkt live echt goed, vind ik . It’s quite an exciting show we’re putting up.."

goddeau: Even over een paar zijprojectjes van je: er komt een eenmalige Suede-reünie volgende maand?
Anderson: "Sorry. That’s off-limits. Daar praat ik niet over. Geen commentaar. Neen, ook niet over de Blurreünie. Wat dacht je?"
goddeau: En bestaan The Tears nog?
Anderson: "Goh, da’ s voor mij antieke geschiedenis. Ik maak soloplaten nu. Ik denk niet dat we nog platen gaan maken, maar wie weet wat we binnen tien jaar doen."

Tot slot: Welke solo-artiest die vroeger in een band zat, is een goed voorbeeld van wat jij nog wil bereiken?
Anderson: "Ik wil vooral een artiest zijn die goeie muziek maakt. Wat dat zal betekenen, kan ik je niet zeggen. Je leven verandert, en je weet niet wat dat je brengt. Doe me maar de carrière van Kate Bush, zelfs al heeft die nooit in een band gezeten; die blijft prachtige muziek maken. Haar laatste, Aerial, was geweldig. Scott Walker is ook zo iemand die na de split van The Walker Brothers fantastische muziek is blijven maken. Zijn recentste werk is erg obscuur en niche, maar nog steeds erg interessant. Niet dat ik van plan ben om zelf ook kluizenaar te worden; ik heb niet echt een rolmodel nodig. Ik wil gewoon mijn eigen weg vinden. Maar die mensen inspireren me wel."