COLUMN: Slijpschijf #10

De jongste tien jaar maakte Marc Wetzels vijf langspelers met de Hasseltse artrockformatie COEM. Nu dat gezelschap even een rustpauze heeft ingebouwd, houdt de zanger-gitarist zich onledig met zijn soloproject boyShouting, waarvan eerder al een onofficieel EP’tje circuleerde. Om het opnamebudget voor zijn debuut-cd bij elkaar te sprokkelen, bedacht Wetzels in 2008 een slimme vorm van egomarketing: hij verkocht honderd dagen uit zijn leven aan mensen die daar telkens 100 euro voor over hadden. Daarvan veilde hij, voor de minder kapitaalkrachtigen onder zijn fans, ook enkele dagen op eBay tegen 40 euro. In ruil schreef Wetzels voor iedere koper een unieke song, die bezorgd werd op een schijfje en verpakt in handgemaakt artwork. Tegelijk werden de investeerders aandeelhouders van boyShouting. Nu de twaalf beste songs uit het project op een cd zijn samengebracht, weten die zich elk verzekerd van één procent van de verkoopsopbrengst.

Op de plaat die, toepasselijk, boyShouting & the Shareholders of His Thoughts is gedoopt, heeft Wetzels, samen met coproducer Pascal Deweze en vier extra muzikanten, de nummers enigszins herwerkt en het resultaat is zonder meer voortreffelijk. Rocknummers als "A Better Day" of "The Backmirror of My Heart" liggen, met hun knagende elektrische gitaren en vervormde stemmen, stilistisch in het verlengde van COEM, maar tegelijk toont Marc Wetzels overtuigend aan dat hij nog méér pijlen op zijn boog heeft. "Slowly Wake Up" is bijvoorbeeld een pakkende popsong die in het oeuvre van Wilco niet zou misstaan, terwijl vooral de nummers op de tweede helft van de plaat zonder uitzondering voorzien zijn van ijzersterke melodieën. Sobere, akoestische liedjes van het type "Mustravelacoustic" of "Hotel, Face, Book" en iets forser geprononceerde nummers als het bitterzoete "All that You Need" of door snijdend snaarwerk voortgestuwde "The Daily Drinker" klinken zo doorvoeld dat we er een beeldig kippenvelletje aan hebben overgehouden. Dat Marc Wetzels klasse in huis heeft, wisten we natuurlijk al langer. Nu de rest van de wereld nog.

Er gaat tegenwoordig geen week voorbij zonder dat er een nieuwe interessante naam uit Brooklyn komt aanwaaien. Het duo SheKeepsBees is je aandacht alvast meer dan waard. Zangeres-gitariste Jessica Larrabee en drummer Andy La Plant spelen simpele, rauwe, afgekloven songs die schatplichtig zijn aan deltablues, maar veel verder van de oorspronkelijke bron afwijken dan, pakweg, The White Stripes of The Black Keys, waarmee het stel wel eens wordt vergeleken. Nogal gemakzuchtig, vinden we zelf, want Nests, het ietwat grungy minidebuut van SheKeepsbees (elf songs in amper 27 minuten!), doet ons dromen over hoe de songs van Leadbelly zouden hebben geklonken mocht Nirvana ze unplugged hebben gespeeld onder leiding van Cat Power.

In minimalistisch geïnstrumenteerde nummers als "Release", "Gimmie’ of "Strike" komt Larrabee afwisselend smachtend en agressief uit de hoek. Ze laat zich leiden door haar lusten en instincten en neemt daarbij geen blad voor de mond. Confidenties zoals "I haven’t changed my underwear for three days" en imperatieven zoals "Work me like my back ain’t got no bone" worden ondersteund door energieke riffs en primaire beats. Ook de productie blijft lo-fi: alles is analoog ingeblikt, met veel basisruis. Wie wil weten wat SheKeepsBees op het podium waard is, krijgt de kans dat uit te vissen op 15 februari in de Gentse Video of een dag later in de Brusselse Botanique. Wél niet vergeten vooraf een imkerpak aan te trekken.

• Under Byen:: Alt er tabt, A:larm Music.
• Chapelier Fou:: Chapelier Fou, Ici d’Ailleurs...
• boyShouting:: & the Shareholders of His Thoughts, A Shy* Record/PIAS.
• SheKeepsBees:: Nests, Names Records.