Local Natives :: ''Dat voedselgevecht was het begin van alles''

goddeau: Eén van jullie kenmerken is het vele gebruik van percussie. Buiten drummer Matt zorgt Kelcey ook voor een meerwaarde
Rice: “Kelcey was in een vorig leven drummer. Je zou denken dat het zijn idee was om het hele boeltje wat op te fokken, om meer dynamiek in de groep te steken, maar eigenlijk kwam dat van ons. Matt is een uitstekend drummer, maar waarom zouden we het niet proberen met een tweede. Van in het begin voelden we gewoon dat dat een uniek gegeven was.”
Hahn: “Zou Local Natives hetzelfde zijn zonder die drums? De krachtige drums met de samenzang zijn kenschetsend voor Gorilla Manor. Maar niets wil zeggen dat het op een volgend album niet andere richtingen opkan.”

goddeau: Op Daytrotter speelden jullie een akoestische versie van “World News”, het meest bombastische liedje op de plaat. Vanwaar de keuze om er de energie uit te halen?
Hahn: “De Daytrotter-sessies zijn een van de belangrijkste sessies die je kan spelen. Het was Kelcey’s keuze om de energie uit het liedje te halen, hij wilde zich meer toeleggen op onze samenzang. Je hebt wel een punt als je nu zegt dat we ons eigen karakter verliezen door het bombastische weg te laten. Maar we zijn een echte live-band en spelen graag akoestisch, vooral omdat er dan een nieuwe draai aan een liedje kan worden gegeven.”

goddeau: Jullie hangen dus geen hele dagen in de studio?
Rice: “Liefst niet. Nieuwe liedjes maken doen we heel graag, maar in de studio zitten is zo stresserend. Local Natives is een bende controlefreaks, alles moet goed zitten. We zijn trots op ons album, echt wel. Vooral omdat we alles zelf hebben gedaan.”
Hahn: “Als we ouder zijn, gaan we misschien wel graag in de studio zitten; geef ons nog wat tijd. En wie weet zitten we bij de opnames van het tweede album 24 op 24 uur in de studio.”

goddeau: Vanwaar de keuze om “Warning Sign” van Talking Heads om te toveren? Zelden een cover gehoord die het originele zo overklast.
Rice: “(schaterlacht) Please don’t tell this to David Byrne.”
Hahn: “Talking Heads is een groep die ons altijd aantrok, hoewel we beiden verschillende muziek maken. Er zijn toch wel veel elementen die je bij ons kan terugvinden. We schreven een melodie, plakten onze harmonieën daar op. We coverden “Warning Sign” voor een show in Los Angeles, en kijk nu, het staat op ons album. Gewoonweg omdat de reacties goed waren.”

goddeau: Gold hetzelfde voor “Cecilia” van Simon & Garfunkel?
Hahn: “Helemaal niet. “Cecilia” is het liedje dat we gebruiken om onze stemmen op te warmen voor een optreden. Simon & Garfunkel zijn wel grote voorbeelden, hun harmonieën zijn pas geniaal.”

goddeau: Simon & Garfunkel is dus het grote voorbeeld?
Hahn: “Samen met The Zombies, Crosby, Stills and Nash en Talking Heads. Hoewel… Ken je Sung Tongs van Animal Collective? Dat is de eerste plaat waar we alle vijf versteld van stonden. Qua ritme heeft Animal Collective ons nog het meest geïnspireerd. De drums hadden delay en net die drums toonden aan dat je verder kan gaan dan de klassieke drumbeats. Really inspiring.”

goddeau: Een jaar geleden sliepen jullie nog bij fans tijdens het touren?
Rice: “Dat begint te minderen nu.”
Hahn:“In Amerika doen we dat nog wel, in Europa kennen we bijna niemand. Het zou trouwens lief zijn mochten we volgende keer bij jou overnachten (grijnst). Veel mensen denken dat we rijk zijn nu. We hebben nog steeds niet veel geld hoor, dus we doen er alles aan om zoveel mogelijk te besparen.”

goddeau: Nooit trauma’s overgehouden aan die overnachtingen?
Hahn: “We zouden je verschrikkelijke verhalen kunnen vertellen.”
Rice: “Ik wil het engste verhaal wel vertellen.”
Hahn: “Die avond in Philadelphia?”
Rice: “Dat was trouwens die nacht dat jij jezelf had opgesloten, Ryan. (lacht) Het ging dus als volgt: we waren bezig met onze eerste tournee door de Verenigde Staten. Die hadden we zelf op poten gezet, en elke avond kwam er maximum twintig man opdagen. In één stad was er zo goed als niemand: Philadelphia. We speelden voor drie man en de eigenaar van de bar had gehoord dat we een slaapplaats zochten. Je voelt het al komen… We accepteerden zijn aanbod, maar hoe later op de avond, hoe zatter hij werd. Aangekomen op zijn appartement legden we ons in onze slaapzak op zijn houten vloer. Er viel ons één ding op: die man zat aan het raam, met bier in zijn hand, naar ons te staren. All night long. Wij moesten ‘s morgens naar New York rijden dus hadden we echt wel slaap nodig. Tot hij op een bepaald moment een tape opzette met een moordverhaal.”

goddeau: Precies Hitchcock…
Rice: “Really man, ik ben echt nog nooit zo bang geweest. Hij bleef maar staren en ineens zat hij daar niet meer. Iedereen keek naar elkaar van: “wat moeten we nu doen?”. En een paar minuten later stopte die tape. Er is niets gebeurd, maar we waren doodsbang, het was precies een thriller op televisie. Ik had me ook zo gedraaid dat ik goed kon zien wie er als eerste zou worden vermoord zodat ik dat later tegen de politie zou kunnen vertellen (lacht).
Hahn: “Oh ja, even je vrienden zien vermoord worden. Niet dat we elke avond zo’n avontuur meemaakten, trouwens. Soms kregen we zelfs ontbijt. Hoewel dat ook vrij uniek was.”