Shearwater :: ''Honderden jaren dinosaurussen, en dan: bàm, uitgeroeid. Zo is het leven.''

Met The Golden Archipelago sluit Shearwater het drieluik af dat de band begon met doorbraakalbum Palo Santo. Voor de derde keer levert de groep rond Jonathan Meiburg ook een subtiel pareltje af dat zijn geheimen langzaam maar zeker prijsgeeft. Wat zeggen we dan? Een interview, James!

goddeau: Laten we beginnen waar ook de biografie bij de plaat begint: dit is een "ondeelbaar" album.
Meiburg: "Ja, een conceptalbum van de goeie soort (lacht): niet het soort dat alles al in je gezicht brult. Daarom vind ik conceptplaten ook zo’n klus om te beluisteren. Er wordt te hard gehamerd op welke interpretatie je moet hebben, wat de betekenis is. Waarvan ik wel hou, zijn platen die een eigen wereld scheppen, zoals The Final Cut van Pink Floyd, een dramatische en mooie, verpletterende plaat. Ook die derde soloplaat van Peter Gabriel is zo’n plaat die ik in mijn middelbare schooljaren erg heb gekoesterd en nu herontdekt heb. Er wordt geweldig gespeeld met texturen op die plaat, en er zit zoveel duisternis en mysterie in. Dat waren het soort dingen waar ik op The Golden Archipelago aan wilde werken."
"Dit is de eerste plaat waarover ik nog opgewonden ben nu hij klaar is. Zeker in vergelijking met het moeizame opnameproces van Rook. Op het einde daarvan was ik helemaal kapot. Als ik die opnames ooit opnieuw zou moeten doen, dan pakte ik het wel anders aan. De belangrijkste beslissing was om onszelf deze keer niet wekenlang in de studio op te sluiten, maar in kortere sessies te werken. Dat hielp om het energiepeil op te houden."

goddeau: Het is niet de eerste keer dat je over eilanden zingt.
Meiburg: "Sinds 1997 heb ik heel wat eilanden over de hele wereld bezocht; als wetenschapper (Meiburg is ornitholoog), maar ook als toerist. Een eiland heeft iets symbolisch: het kan een gevangenis of vluchthaven zijn. En er zijn heel wat dieren en culturen die op een breekbare manier enkel op afgezonderde eilanden overleven. Allemaal potentiële metaforen voor heel wat dingen."
"Daar is de plaat mee begonnen: met die titel. Ik wist dat ik over een legendarische eilandengroep zou zingen, maar waarom en hoe zou ik wel uitvinden tijdens het proces. Toen ik al drie maanden aan het schrijven was, ontdekte ik die opname van het nationale volkslied van de Bikini Eilanden die je aan het begin van de plaat hoort. Dat was een sleutel. Plots zag ik wat de beelden moesten zijn, hoe de structuur van de plaat moest,…"

goddeau: Wat raakt je aan dat lied?
Meiburg:< "Toen ik de tekst leerde kennen, werd ik geïntrigeerd door de vrolijkheid van het lied: ’No longer can I stay; it’s true/No longer can I live in peace and harmony/No longer can I rest on my sleeping mat and pillow/Because of my island and the life I once knew there.’ Het is bijna uitdagend blij; ik wilde een plaat die ook zo’n gevoel kon uitstralen, en het verhaal van dat volk kon vertellen. ’t is immers niet mis wat hen is overkomen. Na de Tweede Wereldoorlog heeft de USA dat volk gewoon gedwongen te verhuizen naar een ander eiland, om in de buurt atoomproeven te kunnen doen.">
"Die atollen zijn erg boeiend omdat ze zo laag liggen. Je hebt kilometers in de rondte water, en dan plots een paar eilanden in een cirkel, slechts een paar voet boven water: de restanten van wat ooit een vulkaan was. Het ziet er zo surreëel uit. Zeker de Bikini Atoll, omdat die ongelofelijk ver van alles ligt. Het is zoals Bob Hope zei: ’We found the one place on earth that hasn’t been touched by the war and bombed the hell out of it’."