 goddeau: Het is vreemd hoe we onze meest verwoestende kracht, de atoombom, hebben losgelaten in een gebied dat net begrensd wordt door wat men The Ring Of Fire noemt; een vulkanisch en aardschokgevoelig gebied.
Meiburg: "’t Is vreemd hoe zulke dingen bij elkaar aansluiten. (glimlacht). Het vreemde aan de bom is dat het moeilijk te ontkennen valt dat het een van de meest opmerkelijke dingen is die we al hebben voortgebracht, maar tegelijk ook een van de stomste. Die twee aspecten zijn met elkaar verweven en krijg je niet meer uit elkaar. Het heeft iets moois, maar ook iets afschuwelijks. Vreemd eigenlijk dat we toch dezelfde soort zijn als de mensen die al honderden jaren op de Bikini Atoll leefden. Dat was een erg eenvoudig bestaan, maar ik ben er zeker van dat hun emotioneel leven even complex is als dat van ons. Er is fysiologisch geen verschil tussen hen en degenen die opdaagden en hen dwongen te verhuizen omdat ze er een atoombom wilden droppen. Bedenk dat eens."
"Er bestaat een film van hoe een van de Amerikaanse officieren de bevolking komt vertellen dat ze moeten verhuizen naar een ander klein eilandje. Het stamhoofd antwoordt volgens de vertaling ’alles ligt in handen van God’ en de commandant besluit: ’vertel hem dat als het in Gods handen ligt, het alleen maar goed kan zijn’ en hij vertrekt, nogal tevreden met zichzelf. Blijkbaar is die Polynesiër verkeerd begrepen. Die bedoelde helemaal niet dat het Gods wil is, maar dat wat gebeurt de wil van God is. Theologisch is dat erg moedig om te zeggen, maar tegelijk ook heel ambigu. Daar slaat de song "God Made Me" op, ja. Het is één van mijn favoriete songs op de plaat omdat het nummer zoveel onverwachte richtingen uitgaat op zo’n korte tijd."
goddeau: De klank van de plaat is wat steviger.
Meiburg: "Daar ben ik heel blij om, dat je de groep nu wat meer hoort. We zijn er in geslaagd een energie en intensiteit los te maken die we vooraf niet hadden. Ik wilde ons geluid wat uitbreiden. Het mocht opnieuw met iets meer pathos. Ik wilde een zo uitgebreid mogelijk emotioneel scala als maar kon. Het mag niet té worden, natuurlijk, maar ik heb het gevoel dat we het goed gedaan hebben: tot op ’t randje, maar er niet over. Neem nu "Corridors", dat zo angstig en zenuwachtig is; ik heb geprobeerd het zo lelijk mogelijk te maken, maar net niet zo erg dat je het wil afzetten."
goddeau: Mij deed het wat denken aan Scott Walker.
Meiburg: Da’s cool. Waar het over gaat? Toen ik het schreef moest ik denken aan gevangeniseilanden. Guantanamo Bay zelfs. Een dagelijks leven dat zich eindeloos herhaalt zonder dat je eraan kunt ontsnappen. Ik kan me voorstellen dat een eiland zo kan voelen, of dat je zelfs in je hoofd op zo’n plaats vast kun zitten. Soms voelt het leven zo."
"Ik vind het belangrijk dat de muziek en de tekst samengaan. Sommige stukken tekst hebben op zich dus niet echt betekenis, maar samen met de muziek en de rest houden ze wel steek. Ze moeten eerder een gevoel dan een gedachte opwekken."
goddeau: The Golden Archipelago vormt samen met voorgangers Palo Santo en Rook een triptiek. Hoe zijn ze verbonden?
Meiburg: "Moeilijk te zeggen, maar er is naar mijn aanvoelen inderdaad een soort verband. Palo Santo gaat min of meer over het innerlijk leven van de mens, Rook over onze relatie met de natuur, en deze gaat zowat over onze plaats in het universum. Ik kan het echt niet goed uitleggen, maar ze hebben iets met elkaar gemeen. Zoals je ziet heb ik ze ook qua lay-out doen overeenkomen."
"Ik kan je niet veel uitleg te geven over de diepere betekenis van een plaat, wat voor mij belangrijk is, is dat die een gevoel communiceert dat te groot is om in woorden te vatten. Muziek en woorden moeten een emotie losmaken bij de luisteraar. Ik wil dat de plaat van begin tot einde een soort emotionele reis vormt, die je meeneemt van de ene plek naar de andere."
17 February 2010 |
|
