|
goddeau: Gaat het songschrijven je eigenlijk vlot af?
Van Laere: "Dat gaat altijd vlot bij mij. Ik zeg altijd: songs schrijven is the easy part.
Alles wat je door anderen moet laten doen, is het moeilijkste. Het is niet hun ding, het interesseert hen niet zo erg. Voor mij is het wél belangrijk hoe een hoes eruit ziet. Vandaar dat ik al eens zeg: nee, opnieuw. Maar wat songschrijven betreft: ik vind mezelf het best als ik niet probeer. Als je probeert is het proberen te duidelijk. Je kan bijvoorbeeld heel grappig zijn in het gezelschap van vrienden die je al heel lang kent. Als je een knappe vrouw ontmoet, probeer je net zo grappig te zijn maar dan lukt het niet meer. Wat je wil, is te duidelijk.
En ik wil vooral niet proberen. Ik heb ook niets te maken met wat andere mensen horen in mijn muziek. Als je voortdurend naar The Beatles luistert en je hoort een mineurakkoord in één van mijn nummers kan je zeggen: dat lijkt op The Beatles. Terwijl ik misschien nog nooit naar The Beatles heb geluisterd. Niemand weet wie wie beïnvloed heeft. Je kan dat niet weten. Ik zou Bob Dylan-achtige muziek kunnen maken zonder ooit naar Bob Dylan te hebben geluisterd. Misschien heb ik wel geluisterd naar alle artiesten die naar Bob Dylan hebben geluisterd.
Of ik nog altijd meer en meer alleen maar naar oude muziek luister?
Absoluut. Elvis, Bob Dylan, Hank Williams, Muddy Waters. Maar af en toe ook iets nieuws. Of ik Grinderman hoor op mijn nieuwe plaat? Ik luister niet naar mijn plaat. Hoor jij dat er in? Dat is eigenlijk de vraag. Als ik me kwaad maak wel, ja? Maar ik maak me niet zo veel kwaad op de nieuwe plaat."
goddeau: Zit er nog altijd een soort verantwoordelijkheidsbesef in je songs? In die zin dat er ruimte is voor de emotie van de luisteraar. Zo verwoordde je het tijdens een vorig gesprek.
Van Laere: "Ik snap niet wat je daarmee bedoelt. Ik ben niet meer wie ik toen was. Dat doen veel interviewers: het vorige interview herlezen en me daarmee confronteren. Ik kan niet het interview van de vorige keer opnieuw doen. Wat kan ik zeggen? Ik ben nog steeds zo of ik ben niet meer zo. In feite ben ik het nog altijd en eigenlijk ook niet meer. Ik was dat toen en ik was dat toen niet. Snap je? Een citaat is geen persoon, zeg je? Soms gaan de media wel zo te werk. Iedereen wil alles vereenvoudigen. En dan ben ik plots de moraalridder met een verantwoordelijkheidsbesef. Dat klinkt moeilijk. Ik vind dat je eigenlijk zou moeten proberen een gesprek te hebben in plaats van een recreatie van iets van vroeger. Ik heb vandaag acht interviews gehad. Ik weet binnen vier jaar niet meer wat ik allemaal gezegd heb. Wat je eigenlijk wil weten, is: vind ik dat nog altijd? Ik hoop van niet. Ik heb nu even het gevoel dat ik Ricky Gervais ben. (lacht) Filip Dewinter: dat is iemand die tien jaar later nog altijd dezelfde mening heeft. Ik wil geen extremist zijn. Ik probeer elke dag de dingen anders te zien."
goddeau: Tot slot: volgens de bio gaat je plaat over the art of walking away. Is kunnen weggaan een kunst?
Van Laere: "Ja, zeker. Op tijd weggaan misschien ook."
goddeau: Zoals ik, nu.
Van Laere: (lacht) "Voilà, ja."
24 February 2010 |