Blood Red Shoes :: ''Je maakt toch geen muziek om auto’s te kunnen verkopen?'

Als een keiharde linkse met een fluwelen bokshandschoen. Zo voelt Fire Like This, de tweede van het Britse m/v-duo Blood Red Shoes, aan. Met langer uitgesponnen songs en meer ruimte tussen de muziek hebben ze een paar stappen vooruit gezet sinds hun daverende debuut Box Of Secrets: “We hebben intussen de intuïtie van een tweeling aangekweekt.”

We ontmoeten Steve Ansell (drums, zang) en Laura-Mary Carter (gitaar, zang) na een dag vol slopende interviews en promosessies. Omdat de twee zich de nacht ervoor nog in Parijs bevonden en bijgevolg nauwelijks geslapen hebben, tekent de vermoeidheid zich snel af. Vooral de immer bekoorlijke Carter moet vechten om wakker te blijven. Met succes, zo blijkt echter prompt.

goddeau: First things First; Wat is jullie favoriete Twin Peaks-personage?
Steve: (enthousiast) "De dwerg! The man from another place."
Laura-Mary: (denkt iets langer na) "Er zijn er zoveel. Nadene is pretty cool, en ze wordt alleen maar beter naarmate reeks vordert. En de Log Lady uiteraard!"

goddeau: Zelf vind ik vooral David Lynch zelve, als de hardhorige Gordon Cole, ronduit hilarisch.
Steve: "He’s amazing. Vooral omdat hij inderdaad niets hoort. (trakteert ons alras op een vlekkeloze Gordon Cole-imitatie) Tja, ik heb de hele reeks zeker zes of zeven keer gezien."

goddeau: Ik vraag het natuurlijk omdat jullie fascinatie voor de legendarische David Lynch-reeks ervan af spat. De hoes van Box Of Secrets was erdoor geïnspireerd, de titel van de nieuwe plaat verwijst er naar, de naam van een van de nieuwe songs -- “It’s Happening Again” -- komt zelfs letterlijk uit de show… Maar in hoeverre sijpelt die invloed in jullie muziek door?
Steve: "Twin Peaks straalt een weirde, donkere atmosfeer uit, waarbij de dreiging niet prominent aanwezig is, maar toch steeds onder de oppervlakte voelbaar blijft. Die abstracte sfeer proberen wij ook in onze muziek te stoppen. Luister naar het nieuwe “Colours Fade”: dat heeft ook zo’n donkere ondertoon."

goddeau: Nooit overwogen om eens een Badalamenti-achtig nummer op te nemen?
Steve: "Man, ik ben compleet weg van Badalamenti! Bij optredens komen we altijd op met een song uit de film; “The Pink Room”. Zo zitten we meteen in de juiste sfeer om te beginnen spelen. Maar onze manier van spelen ligt daar toch iets te ver vanaf om dat soort nummers te kunnen maken."

goddeau: Nu je er zelf over begint: zie ik het goed als ik “Colours Fade” bestempel als het uitgelezen voorbeeld van de evolutie die jullie sinds Box Of Secrets hebben meegemaakt?
Laura-Mary: (ondertussen volledig onderuitgezakt) "Our big-out moment (lacht) Met zijn minutenlange outro sluit het de plaat perfect af, in een adequate atmosfeer. Live laten we het niet zo lang laten duren, maar het toont inderdaad waar we naartoe willen met onze muziek."
Steve: "Voor de opnames van deze plaat hebben we de mogelijkheden die een studio biedt veel meer gebruikt dan voor ons debuut. Bij “When We Wake” bijvoorbeeld herhaalde Laura constant dezelfde riff. Dat hadden we nog nooit gedaan, bij Box Of Secrets plakten we verschillende riffs aan elkaar. Misschien bouwen we daarop verder voor een volgend album, maar het wordt nooit een plaat met alleen maar langere nummers."
Laura-Mary: "We willen niet de tweede The Mars Volta worden." (lacht)
Steve: "We willen wel meer experimenteren, onze stemmen op een andere manier gebruiken."