Wallace Vanborn :: Het weekendgevoel op een weekavond

Daar waar Leie en Schelde samenvloeien, zetten muziekbands het vandaag de dag weer op een rücksichtslos rocken. En het mag best groezelig en opzwepend klinken zoals op Free Blank Shots, het full length-debuut van Wallace Vanborn. Goddeau (verkouden) sprak met Ian Clement (broodnuchter, sympathiek, goed van de tongriem gesneden), zanger-gitarist van een verpletterende en uiterst gedreven rockformatie.

goddeau: De eerste keer dat ik de naam van de band hoorde, was tijdens het lezen van de Rock Rally-verslagen van de 2008 en ik vond de naam -- die heerlijke klank van het Nederlandse ‘van’ in namen als Van Halen en The Van Jets -- toen al ongelooflijk stoer. Hoe is de groepsnaam ontstaan?
Ian Clement: “We wisten: we hebben een stoere bandnaam nodig omdat we zogezegd een stoere band zijn. In “Pulp Fiction” speelt een personage, een grote, robuuste zwarte met de naam Marsellus Wallace (rol van Ving Rhames, n.v.d.r.) en we vonden de klank van het woord Wallace heel cool. Het mocht echter iets persoonlijker worden en we hebben er een soort personage voor onze eigen band van gemaakt. We hebben voor Vanborn gekozen omdat dat bijna de achternaam van de drummer (Sylvester Vanborm, n.v.d.r.) is.”

goddeau: Jullie hebben 14 dagen in de States getourd en zaten dus de ganse tijd op elkaars lip. Hoe vermijden jullie ruzies die uitgroeien tot onherstelbare breuken?
Ian Clement: “Door alle drie zo diplomatisch mogelijk te zijn en door gewoonweg zoveel mogelijk begrip voor en geduld met elkaar te hebben. We kennen elkaar nu al 3 à 4 jaar en dat gaat uitstekend. We zijn een soort van broers geworden omdat we heel veel met elkaar optrekken. We zijn echte vrienden en ja … kleine ruzietjes ontstaan altijd, zeker in broederliefde maar (lacht) het is nog geen verhaal zoals bij The Kinks waarbij ze met gitaren op elkaars muil beginnen timmeren.”

goddeau: Jij hebt voor De Standaard een blog over de tour in de V.S. bijgehouden. Zijn er verhalen die de blog niet hebben gehaald, die misschien niet voor publicatie vatbaar waren?
Ian Clement: (lacht) “Ah, jullie willen een scoop. Eigenlijk hebben we het leeuwendeel verteld, we zijn echt heel braaf gebleven. Er is wel nog een feit dat ik in de blog vergeten ben: op weg naar Las Vegas ontstond een windhoos die een auto vlak voor ons een serieuze smak heeft gegeven. Een tornado was het nu ook niet maar zelfs zo’n windhoos heeft heel wat power. We hadden die dag echter al een bijna-doodservaring gehad en dus besloot ik enkel daarover te schrijven: een onvervalste zondagsrijder reed ons bijna van de weg.”

goddeau: Het was een plezier jullie blog te lezen, je kan een aardig potje schrijven.
Ian Clement: “Ik ben opgegroeid in een literatuurminnende omgeving, mijn moeder is schrijfster Geertrui Daem. Nummers schrijven is uiteraard met tekst bezig zijn en ik heb een poosje journalistiek gestudeerd, maar die studie heb ik niet voltooid omdat mijn tijd toen al hoofdzakelijk opgeslorpt werd door muziek. Ik heb dus die voorgeschiedenis met het schrijven.”

goddeau: Een zegswijze luidt: “Never meet your idols”, maar jullie zijn wel in de States bij Daniel Lanois op de koffie geweest. Hoe was dat?
Ian Clement: “Een zotte ervaring, maar eerlijkheidshalve moet ik zeggen dat Lanois niet echt een van mijn idolen is. Wel heel krankzinnig om te zien hoe de wereld van die man eruit ziet en het zou fantastisch zijn om ook van zo’n wereld deel uit te maken of een dergelijke wereld op het thuisfront te kunnen scheppen maar de echte idolen, die moeten nog komen. Tony Bevilacqua, de gitarist van Spinnerette, heb ik al gespot, een coole ervaring maar voor een ontmoeting met de ware helden wordt het (wachten tot backstage in Werchter.”