The Scene :: ''Het moest meer zijn dan een herhalingsoefening''

Op dit moment is The Scene op theatertour door Vlaanderen naar aanleiding van hun afgelopen winter verschenen, uitstekende Liefde Op Doorreis — hun eerste volledige nieuwe plaat sinds 1998. Hun reünietour in 2007 was niets minder dan een pletwalsende triomftocht, een vervolg kon dus niet uitblijven. Al is Liefde Op Doorreis meer dan dat, noem het gerust een nieuw begin. Dat blijkt al uit het opnameproces van de plaat.

goddeau: Dat hoor je ook. Er zit veel meer funk in, de zware rock van vroege jaren negentig zit er niet in. Dit is geen The Scene-plaat zoals ze vijftien jaar geleden had geklonken. Had je na de troebele tijden met Marlène niet dezelfde lauwe reactie gehad op deze "andere" songs zoals op je songs voor je eerste soloplaat De God van Nederland?
Thé Lau: (denkt lang na) "Nee, dat denk ik niet. In die tijd was het zo… Ik had zo vaak met het materiaal heen en weer geswitcht van rockpodia naar theaters, ook in verschillende andere bezettingen gespeeld. Ik zag er destijds geen enkel probleem in om dat omgekeerd ook te doen: materiaal dat eigenlijk bestemd was voor theaters ombouwen naar rockmuziek. En zij geloofden daar niet in. Nu was het gewoon: we gaan samen een plaat maken. Het was niet zo dat ik songs had liggen, ik ben gewoon gaan schrijven. De muziek van enkele nummers is zelfs niet van mijn hand. "Nachttrein" bijvoorbeeld is van Otto (Cooymans, toetsenist, pn)."

goddeau: Daar schrok ik wel van, het doet me namelijk heel hard denken aan "Waar Mensen Wonen" uit je eerste soloplaat. Dat zegt misschien genoeg, dat de split enzo allemaal zijn reden heeft gehad.
Thé Lau: "Ja. Precies. Het is uiteindelijk heel goed geweest: alle irritaties zijn uit de band, iedereen is ook wat ouder geworden. Ik voel bijvoorbeeld veel meer support en feedback uit de band dan vroeger. Als ik vragen of twijfel over iets had vroeger, had ik altijd de neiging om de beslissing uiteindelijk zelf te nemen. Nu vraag ik aan hen: wat zullen we ermee doen?"

goddeau: Je beklaagde je erover dat je nooit genoeg met je vuist op tafel kon slaan omdat dat niet in je aard ligt. Daar is nu blijkbaar helemaal geen sprake meer van.
Thé Lau: "Nee, het is… Hoe kan ik dat het best omschrijven… Ik had toen het gevoel dat je het nog het best kunt vergelijken met Patrick Kluivert bij Ajax. Ze namen het maar voor lief dat hij er stond, tot hij weg was. En dan kwam iedereen erachter dat hij wel degelijk verschil maakte en dat het een serieuze aderlating was zonder hem in de spits. Nu is de attitude helemaal anders."