The Scene :: ''Het moest meer zijn dan een herhalingsoefening''

goddeau: Ik denk dat het vijftien jaar geleden ondenkbaar was dat je met zo’n grote afstand aan een plaat werkte.
Thé Lau: "Ja, en dat mag je gerust ook letterlijk nemen, want die manier van opnemen was toen gewoon niet mogelijk. Maar ik ben er heel blij mee, ja. Ik ben er ook van overtuigd dat het daardoor een betere plaat is geworden, er staan partijen van Otto op die ik nooit had kunnen bedenken. Maar het was vooral ook praktisch een goede zaak: als wij naar de studio trekken, is er ook een probleem van beschikbaarheid. Sommigen van ons werken gewoon. Maar waar zoals in sommige bands iedereen zich bijvoorbeeld met het drumwerk bemoeit en de drummer op den duur iets zit te spelen waar hij amper zelf tevreden mee is, dat willen wij vermijden."

goddeau: Paskal Jakobsen van Blof zei me in ons laatste interview dat hij zich liever als chanssonier ziet dan als zanger van een rockband, en dat dat moeilijk te combineren is. Op deze plaat slaag jij daar toch uitstekend in, meen ik.
Thé Lau: "In een rockband is de zanger, als je de band z’n gang laat gaan, voor je het weet de sluitpost van het geluid. Vandaar ook dat ik, toen we de theaters in gingen, anders ben gaan zingen en daar moest de band in het begin wel even aan wennen. In vele bands hoor je de zanger zijn best doen om mee te zingen in de maat van de muziek, ik zoek de hele tijd manieren om over het ritme te fraseren. Zo kun je als zanger ook je boodschap overbrengen zonder dat je extra kracht moet zetten om over de muziek heen te komen. Op Marlène vind ik echter dat ik zing als een krant."

goddeau: Je teksten zijn van een bedrieglijke eenvoud: ze lijken uit één gulp uit je pen te vloeien, terwijl er toch geen woord te weinig, laat staan teveel in staat.
Thé Lau: "In mijn teksten ben ik altijd op zoek naar adjectieven die de juiste kleur weergeven — en ook wel de goeie klank. Als je nu "Atlanta" of "Geluk" hoort, dat is eigenlijk versie zes- of zevenentwintig. Daarom ben ik blij met wat je zegt. Meer zelfs, "Atlanta" heette eerst nog anders, had een ander thema. Ik verander en schrap ook alles zelf, dat is iets waar de band zich niet mee mag moeien. Daarom ook werk ik nog altijd met een redacteur, iemand die mijn teksten nakijkt. En die haalt er toch nog altijd een vijftal fouten uit. Ik ben trouwens ook altijd van mening geweest dat poëzie en songteksten twee totaal verschillende dingen zijn, met als grootste verschil dat een songtekst niet van op papier moet binnendringen, maar op een andere manier. (denkt na)
"Ik ben altijd gefascineerd geweest door: hoe kun je iets maken dat én goed is én commercieel zou kunnen zijn. En dat is wat in mijn ogen pop- en rockmuziek in positieve zin onderscheidt van andere kunstvormen die vaak enorm irriterend high brow zijn. Ik moest, en ik benadruk ’moest’, een tijd geleden naar een toneelstuk dat was gebaseerd op willekeurige quotes van Flaubert. Zonder enige samenhang duurde dat stuk ook nog eens drie en een half uur. Dat was voor mij een leerzaam moment. Dan mogen ze dat nog met de beste bedoelingen maken, ik had op den duur nog slechts één gedachte: ik wil hier weg."

goddeau: Als je interviews met jou leest, van vroeger en nu, lijk je me over heel veel dingen die je hebt gemaakt een "onaf gevoel" te hebben, "dat er meer in gezeten had".
Thé Lau: "Over deze plaat niet. Dat is ook een gevolg van die werkwijze. Ik kan na enkele maanden luisteren nog steeds geen dingen ontdekken die ik anders had gewild. Vroeger overheerste altijd de gedachte dat een bepaald nummer de helft korter had gemoeten, of minder strijkers erop. Nu niet. Uit de grond van mijn hart."