Charlotte Vanden Eynde en Ugo Dehaes :: het lichaam als kunstobject

"We zijn geen vertellers." Al hebben ze doorheen hun werk wel heel veel te vertellen. Charlotte Vanden Eynde en Ugo Dehaes waren deze week in ’t Stuc te zien met de opmerkelijke choreografie Lijfstof. "Het is onverwacht gekomen allemaal. Naast mijn opleiding in de Performing Arts Research and Training Studios (P.A.R.T.S.) maakte ik eigen choreografieën en dan bleek dat mensen geïnteresseerd waren om dit te programmeren."

Terecht want Charlotte Vanden Eynde wordt als een van de revelaties in de hedendaagse dans in Vlaanderen beschouwd. Ook is ze de eerste Vlaamse choreografe die afstudeerde aan het P.A.R.T.S. Ugo Dehaes daarentegen stopte bij P.A.R.T.S. omdat hij bij Meg Stuart kon beginnen. Hij danste mee in Appetite en Highway 101. Voor Charlotte is dit haar vierde eigen choreografie. Deze keer echter kregen ze projectsubsidies waardoor er meer ruimte en mogelijkheden aanwezig waren om de voorstelling te maken. Vanden Eynde en Dehaes zaten in hetzelfde jaar op P.A.R.T.S. en werden door elkaars werk aangesproken. Haar werk is sterk geïnspireerd op beeldende kunst, hoewel ze dit naar eigen zeggen niet bewust doet. Toch is ze ermee opgegroeid. Haar moeder, die zelf beeldend kunstenaar is, bracht haar in contact met vrouwelijke beeldende kunstenaars zoals Louise Bourgeois, Rebecca Horn enzovoort. Rebecca Horn doet performances waarbij ze veel met het lichaam en verlengstukken daarvan werkt. Marina Abramovic, performance-artieste, is een van de belangrijkste vertegenwoordigers van de body-art. Allemaal mensen waardoor Vanden Eynde gefascineerd is. In Vlaanderen zijn de wereldjes van de beeldende kunst en de podiumkunsten zeer gescheiden. Toch lijkt het alsof ze elkaar kruisen in het werk van Vanden Eynde.

Charlotte Vanden Eynde: "Mijn moeder is beeldend kunstenaar dus ik ben daar steeds mee geconfronteerd geweest. Wie weet heeft het ook te maken met het feit dat ik op de Steinerschool heb gezeten. Ik heb wel altijd veel getekend. Ik ben via mijn moeder dan ook nogal in aanraking gekomen met vrouwelijke hedendaagse beeldende kunstenaars. Vooral Louise Bourgeois en Marina Abramovic hebben nogal indruk op mij gemaakt. Maar eigenlijk ben ik daar niet bewust mee bezig. Bij mijn eerste voorstelling, Benenbreken, werd dat als een van de kenmerken aangehaald en dat bleek dan nog te kloppen. Maar het is niet dat ik het uitdrukkelijk als inspiratiebron beschouw. Het is eerder iets onbewust, iets dat ik als achtergrond meedraag."

De eerste choreografie van Vanden Eynde was Benenbreken, een solo. Haar eindwerk Vrouwenvouwen heeft ze verder uitgewerkt en verleden seizoen gespeeld met de danseressen Sharon Zuckerman, Constance Neuenschwander en Ewelina Guzik. Tijdens haar opleiding maakte ze ook Zij ogen.

Benenbreken presenteerde het lichaam op een (tentoonstellings)tafeltje. Op een fijngevoelige manier tastte ze grenzen af terwijl verschillende verhoudingen ten opzichte van het lichaam geëxploreerd werden. In Vrouwenvouwen en Zij ogen zie je verleidingscènes op allerlei manieren. Ze toont het lichaam in zijn kwetsbaarheid, tast grenzen af, speelt met vervreemding. Gemeenschappelijk in deze voorstellingen is dat ze veel verband hielden met vrouwelijkheid in al haar verschijningen.